Η αιώνια, σκοτεινή σκιά του Michael Jackson

Αθώος ή ένοχος; Παρεξηγημένος ή ένα ανθρώπινο τέρας; Από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα, αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του Michael Jackson δηλαδή, αυτές οι ερωτήσεις παραμένουν αναπάντητες. Tουλάχιστον στο μυαλό του κοινού μιας και η αμερικανική δικαιοσύνη πήρε τις αποφάσεις τις όταν έλαβαν χώρα οι περιβόητες δίκες που ενέπλεκαν τον διάσημο pop star με πιθανή παιδοφιλία.

H δύναμη του (οι καταθέσεις των θυμάτων) αποτελεί παράλληλα και τη μεγαλύτερη αδυναμία του

Πολύ δεν θέλουν -και δεν θέλησαν ποτέ- να πιστέψουν ότι το μεγαλύτερο όνομα της μουσικής βιομηχανίας των 80s θα μπορούσε να προβεί σε μία τόσο τερατώδη πράξη. Άλλοι πάλι, και παρ' όλες τις αθωωτικές αποφάσεις, αρνούνται να πιστέψουν ότι δεν είχε υπήρχε φωτιά σε μερικά συμβάντα που είχαν γεμίσει με καπνό την τότε επικαιρότητα: ο Michael Jackson να "κρεμά" ένα μωρό από μπαλκόνι, ο θρύλος της pop να ζει σε μία φαραωνική βίλα ονόματι Neverland, κατά τα πρότυπα του Peter Pan, υποδεχόμενος ανήλικους επισκέπτες στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του.

Πριν λίγο καιρό προβλήθηκε μέσω στο HBO το ντοκιμαντέρ που φέρνει ξανά στο προσκήνιο τις κατηγορίες περί παιδοφιλίας ενάντια στον Michael Jackson. Το Leaving Neverland, σε σκηνοθεσία του Άγγλου Dan Reed, αποτελείται από δύο επεισόδια συνολικά τεσσάρων ωρών, τα οποία βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στις μαρτυρίες των Wade Robson και James Safechuck που όντας τότε ανήλικοι είχαν φιλοξενηθεί στην έπαυλη και -κατά τα λεγόμενά τους- είχαν παρενοχληθεί σεξουαλικά από τον πολυπλατινένιο καλλιτέχνη.

Η δύναμη όμως αυτού του ντοκιμαντέρ, οι εν ψυχρώ καταθέσεις δηλαδή δύο ανθρώπων που ένιωσαν (;) στο πετσί τους το φριχτό έγκλημα, αποτελεί παράλληλα και τη μεγαλύτερή του αδυναμία. Η αναλυτική παρουσίαση της ιστορίας των δύο μαρτύρων δεν αφήνει χώρο σε άλλες φωνές να μιλήσουν. Δεν υπάρχει, επί της ουσίας, κανένας αντίλογος.

Το πρώτο από τα δύο επεισόδια είναι ένα χρονικό των γεγονότων ιδωμένο μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση των πρωταγωνιστών ενώ το δεύτερο, και πιο επώδυνο για τον θεατή, αποτελεί την κατάθεση ψυχής που κάνουν on camera: ο προσωπικός Γολγοθάς που έζησαν μέχρι να σπάσουν τη σιωπή τους και να καταφέρουν να μιλήσουν στους δικούς τους, ο αγώνας που δίνουν μέχρι σήμερα να αποδεχθούν τους εαυτούς τους αλλά και τις ευθύνες εκείνων που, κανονικά, θα έπρεπε να τους είχαν προστατέψει.

---

Η ηχηρή απουσία οποιουδήποτε αντίλογου δημιουργεί ένα κενό και, ίσως, βάζει και σε υποψίες για τις προθέσεις του δημιουργού.

---

Πρόκειται για πολύ δυνατές, πολύ πειστικές αφηγήσεις που κάνουν τον θεατή, παρ' ότι ο Jackson είχε αθωωθεί στα δικαστήρια για αυτές τις κατηγορίες, αρχικά να αμφιβάλλει και στη συνέχεια να δυσκολεύεται να μην πιστέψει τη δική τους εκδοχή. Πραγματικά, αν όλο αυτό είναι θέατρο τότε θα πρέπει να τους απονεμηθεί κάποιο ειδικό Όσκαρ.

Παρ' όλα αυτά, η δική τους πειστική εκδοχή δεν αθωώνει το Leaving Neverland από το μονόπλευρο βλέμμα που ρίχνει στην υπόθεση. Η ηχηρή απουσία οποιουδήποτε αντίλογου δημιουργεί ένα κενό και, ίσως, βάζει και σε υποψίες για τις προθέσεις του δημιουργού. Άλλωστε, σε κάθε περίπτωση, ότι ισχύει στο δικαστήριο θα πρέπει να ισχύει και σε ένα ντοκιμαντέρ: ο κατηγορούμενος ή έστω οι συγγενείς του θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Από: Esquire IT

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr