16 χρόνια χωρίς τον Βλάση Μπονάτσο

Η φοβερή και τρομερή πορεία ενός πηγαίου ταλέντου της ζωής που μας είπε πολύ πρόωρα αντίο.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 14 Οκτωβρίου 2020

Η περίπτωση του Βλάση Μπονάτσου ήταν πάντα πολύ δύσκολο να μπει σε καλούπια. Τραγουδιστής, ηθοποιός, performer, παρουσιαστής και -κυρίως- ένας πολύ ωραίος τύπος που υπήρξε αιώνια μαλωμένος με τη σοβαροφάνεια και τους καθωσπρεπισμούς. Ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος του στην ελληνική show business; Κανείς δεν μπορεί, 16 χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του, να δώσει μία συγκεκριμένη απάντηση. Το μόνο σίγουρο, όμως, είναι ότι έγραψε τη δικιά του ιστορία στην τηλεόραση, στο θεατρικό σανίδι, τη μουσική αλλά και στη συλλογική μνήμη· εκεί όπου θα είναι για πάντα μέσα στις κορυφαίες επιλογές των ανθρώπων που όλοι θα θέλαμε να βγούμε μαζί τους για ένα ποτό. 

"Φοβερό", "Τρομερό", "Πάρα πολύ ωραίο". Αυτές οι λέξεις από μόνες τους δεν λένε απολύτως τίποτα. Το πηγαίο όμως ταλέντο του ήταν ικανό να τις μετατρέψει σε ατάκες που σημάδεψαν μία ολόκληρη τηλεοπτική εποχή. Η τηλεόραση των 90s θα ήταν πραγματικά πιο φτωχή αν εκείνος δεν είχε κάνει τόσο αισθητή την παρουσία του. Ακόμα κι αν δε σου άρεσαν τα τηλεπαιχνίδια και τα shows που στήνονταν πάνω του -ή μάλλον πάνω στην λαμπερή και cool παρουσία του- ήταν δύσκολο να αλλάξεις κανάλι. 

Ο Μπονάτσος είχε εκείνη την αβίαστη γοητεία και το αιχμηρό χιούμορ που συνήθως αναπτύσσουν οι άνθρωποι που παίρνουν τη ζωή όπως τους έρθει. Αψήφιστα δηλαδή. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς καλοστημένα σχέδια, χωρίς προσεκτικές στρατηγικές. Ο Μπονάτσος έμοιαζε τρομερά με τον Βλάση από τους Απαράδεκτους. Ένας τύπος με πηγαίες καλλιτεχνικές τάσεις που όμως βαριόταν αφόρητα τις κουλτουριάρικες υπερβολές και τα κολλήματα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Λάτρευε τις γυναίκες κι όμως είχε τη φήμη ότι δυσκολευόταν να στεριώσει σε μία σχέση. Παρότι ήταν γυναικάς, ήταν ικανός να ζει στο ίδιο σπίτι με έναν gay, σε εποχές που κάτι τέτοιο ήταν "ηθικά" απαγορευμένο για έναν straight άντρα. Όσο για το χιούμορ και τις ατάκες του που εξαπέλυε με την χαρακτηριστική βραχνή φωνή του; Το επίθετο που της χαρακτηρίζει καλύτερα είναι η λέξη "μυθικές".

Κάποτε, τη δεκαετία του '70 παρακάλεσε από το μικρόφωνο τους αστυνομικούς να μη σταματήσουν τη συναυλία των ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ δίνοντας υπόσχεση ότι στο τέλος θα "παίξουν τον εθνικό ύμνο". Σε εποχές που όλος ο δυτικός κόσμος ζούσε την επανάσταση του flower power και της ψυχεδέλειας, στην Ελλάδα είχαμε  Χούντα και δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι αρχές ξύριζαν τα κεφάλια των τεντιμπόηδων για παραδειγματισμό. Ο Μπονάτσος όμως υπήρξε, κόντρα σε όλες τις επιταγές της ελληνικής πραγματικότητας, μία εμβληματική φιγούρα της ελληνικής rock σκηνής, ένας χίπης με πελώρια φωνή, ένας μυστήριος αλλά τρομερά ταλαντούχος άνθρωπος που δεν χωρούσε ακριβώς πουθενά. Ούτε καν στα ψυχεδελικά ταξίδια που συνόδευαν εκείνη την εποχή.

Αρχικά ήταν ο frontman των ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ. Στη συνέχεια εξελίχθηκε στον τραγουδιστή που ενώ έκανε solo καριέρα, κατάφερε να κλέψει την παράσταση (υποδυόμενος τον Che Guevara) από την πιο διάσημη Ελληνίδα ηθοποιό στη θεατρική Εβίτα. Αυτό συνέβη λίγο πριν ταράξει τα χρηστά ήθη της ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν ήταν ακόμη έτοιμη να δεχθεί ότι ένας πολύ νεαρότερος άντρας από ότι εκείνη είναι ο σύντροφος της εθνικής star Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Συστήθηκε για τρίτη φορά στο ελληνικό κοινό ως Βλάσης στους Απαράδεκτους, πριν αλλάξει πάλι ρόλο και γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους παρουσιαστές των τηλεοπτικών 90s. Σε όλη αυτήν την πορεία, όπου άλλαξε άπειρες φορές πρόσωπα και ρόλους, κουβαλούσε πάντα μαζί του τη φήμη του ανθρώπου που όταν κλείσουν οι κάμερες κι όταν πέσει η αυλαία, έχει ακόμα πιο φοβερές ιστορίες να αφηγηθεί από τις ατέλειωτες διαδρομές του στη νυχτερινή ζωή.

"Καλά, με συγχωρείς" έλεγε, απηυδισμένος από την γκρίνια του Σπύρου (Παπαδόπουλου), σε μία από τις κλασικές σκηνές των Απαράδεκτων. Ο τελευταίος ήταν παντρεμένος, είχε καριέρα, σταθερή ζωή κι ένα αιώνιο σύνδρομο ανικανοποίητου συνδυασμένο με ψευδαισθήσεις μεγαλείου για την πολιτική του δράση. Ο Βλάσης (Μπονάτσος) έδειχνε να τα βαριέται αφόρητα όλα αυτά. Προτιμούσε να ζει τη ζωή του χαλαρά. Κι όμως, όσο κι αν τα χλεύαζε μέσα τις ατάκες του, δεν φαινόταν να το κάνει με κακία.

Δεν έκρινε όπως δεν ήθελε να τον κρίνουν. Ήταν μία φευγάτη νότα σε έναν κόσμο που απαιτούσε να είναι όλα τακτοποιημένα και να μη μένει τίποτα στην τύχη του. Μία πολύ cool φιγούρα, γεμάτη εφηβική ζωντάνια και ανεμελιά, σε μία κοινωνία γεμάτη αγκυλώσεις που προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει τον εαυτό της πιο σοβαρά από ότι έπρεπε. Ή με πιο απλά λόγια ήταν ο Βλάσης που όλοι θα θέλαμε να είχαμε στην παρέα μας - κι ας μας φόβιζε λίγο το πνεύμα ελευθερίας που πρέσβευε.  

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Μουσική

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Haunting of Bly Manor: Ένα "διαφορετικό" θρίλερ

To νέο horror series του Netflix βασίζεται σε μία πολύ κλασική νουβέλα με φαντάσματα. Το ίδιο όμως δεν είναι καθόλου κλασικό.

Πρώτο trailer για την 4η σεζόν του The Crown

Ένα μήνα πριν την πρεμιέρα της στο Netflix.