Όσα έμαθε η ζωή στον Robert Altman

Ο Robert Altman ήταν ένας κινηματογραφικός μαέστρος, το όνομα του οποίου ήταν, είναι και θα είναι συνώνυμο της καινοτομίας και της πολυπλοκότητας. Μέσα από μία σπουδαία καριέρα που διήρκησε πάνω από πέντε δεκαετίες, προσέφερε στο κοινό μία νέα προοπτική στην αφήγηση ιστοριών και αποτύπωσε μοναδικά την ανθρώπινη εμπειρία σε όλες τις πτυχές της, δημιουργώντας μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει τους σύγχρονους κινηματογραφιστές.

Leonardo Cendamo/Getty Images

Τα μαθήματα ζωής του Robert Altman

Με αφορμή τη σημερινή ημέρα -έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 20 Νοεμβρίου του 2006- ρίχνουμε μία ματιά σε όσα έλεγε το 2004 στο αμερικανικό Esquire. 

Micheline Pelletier/Sygma via Getty Images

>Ποτέ δεν ήξερα τι ήθελα, εκτός από το ότι ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί.

>Οι λέξεις δεν σου λένε τι σκέφτονται οι άνθρωποι. Σπάνια χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να τις πούμε πραγματικά. Χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να πουλήσουμε τους ανθρώπους ή για να πείσουμε τους ανθρώπους ή για να τους κάνουμε να μας θαυμάσουν. Όλα είναι μεταμφιέσεις. Είναι όλα κρυμμένα - μια μυστική γλώσσα.

>Η σοφία και η αγάπη δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Η σοφία είναι η παραμονή στη ζωή, η επιβίωση. Είσαι σοφός αν δεν βάλεις το δάχτυλό σου στην πρίζα του φωτός. Η αγάπη... θα βάλεις το δάχτυλό σου στα πάντα.

>Αγαπώ το ψάρεμα. Βάζεις την πετονιά στο νερό και δεν ξέρεις τι είναι στην άλλη άκρη. Η φαντασία σου είναι εκεί κάτω.

Allan Tannenbaum/Getty Images

>Είτε πρόκειται για ένα κακό μυθιστόρημα που μεταφράζεται στην οθόνη είτε για ένα καλό μυθιστόρημα που σφάζεται είτε για το πώς να κρατάς την τουαλέτα καθαρή σε ένα πρατήριο καυσίμων, όλα είναι το ίδιο πράγμα: πρέπει να διασκεδάζεις τον κόσμο.

>Η χειρότερη παγίδα στην οποία μπορείς να πέσεις είναι να αρχίσεις να μιμείσαι τον εαυτό σου.

>Το μόνο μέρος που υπάρχει πολύς χώρος είναι στην κορυφή, γιατί κανείς δεν θέλει να βρίσκεται εκεί.

>Δεν ξέρω τι είναι η αυτο-αμφιβολία. Αλλά όταν δεν ξέρω τι κάνω, αυτό φαίνεται στη δουλειά μου.

>Υπήρξαν μερικές φορές που συνειδητοποίησα, Θεέ μου, δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη πραγματική διέξοδος από το να τελειώσουμε και να δούμε αν μπορούμε να το περάσουμε.

Chicagofilms/Getty Images

>Μου άρεσε το ραδιοφωνικό δράμα. Κάθε ακροατής είχε τη δική του εικόνα. Όταν άκουγες την πόρτα να τρίζει, ο καθένας είχε τη δική του πόρτα.

>Μια φορά πήγαινα στη Σάντα Φε και κάποιος μου είπε: "Είναι υπέροχα εκεί κάτω, ξέρεις - είναι μια πραγματική αποικία καλλιτεχνών". Θυμάμαι να λέω, "Δεν ήξερα ότι έκαναν αποικίες". Φυσικά, δεν το έκαναν. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν κάνουν οι καλλιτέχνες.

>Όταν οι άνθρωποι ζητούν συμβουλές, αυτό που πραγματικά ζητούν είναι βοήθεια.

>Θα σας δώσω την ίδια συμβουλή που δίνω στα παιδιά μου: Ποτέ μην δέχεστε συμβουλές από κανέναν.

>Δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα. Δεν έχεις το χρόνο.

>Δεν είμαι πολύ έξυπνος με τα χρήματα. Δεν ξέρω πολλά γι' αυτά. Σίγουρα δεν τα μαζεύω, δεν τα αποταμιεύω, δεν τα αποθηκεύω. Και μπορεί να το μετανιώσω μια μέρα. Αλλά δεν το νομίζω. Πάντα ένιωθα ότι θα μπορούσα να επιβιώσω με κάποιο τρόπο.

>Δεν με πείραξε η στρατιωτική σχολή, μου άρεσε κάπως. Νόμιζα ότι ήταν μια ωραία μικρή περιπέτεια.

>Ήμουν πιλότος. Πέταξα ένα B-24 στο Νότιο Ειρηνικό. Έκανα σαράντα έξι αποστολές, κάτι τέτοιο. Μας πυροβολούσαν πολύ. Ήταν αρκετά τρομακτικό, αλλά όταν είσαι τόσο νέος, είναι διαφορετικό πράγμα. Ήμουν δεκαεννιά, είκοσι. Ήταν όλα για τα κορίτσια.

>Ο κύριος και η κυρία Smith παντρεύονται, έχουν προβλήματα, τα ξαναβρίσκουν και ζουν ευτυχισμένοι. Τέλος της ταινίας. Δύο εβδομάδες αργότερα, τη σκοτώνει, αλέθει το πτώμα της, το ταΐζει τη φίλη του, η οποία πεθαίνει από δηλητηρίαση με ptomaine, και ο σύζυγός της διώκεται και στέλνεται στην ηλεκτρική καρέκλα γι' αυτό - αλλά να η μικρή μας ιστορία με αίσιο τέλος. Τι είναι το τέλος; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ο θάνατος είναι το μόνο τέλος.

>Η τζαζ άντεξε γιατί δεν έχει αρχή ή τέλος. Είναι μια στιγμή.

>Ήμουν πολύ καλός παίκτης του γκολφ και μου είχε γίνει εμμονή. Και ήμουν απλά πολύ καλός. Και μετά, όταν έπιανα δουλειά, δεν μπορούσα να παίζω κάθε μέρα- μπορούσα να παίζω μόνο τα Σαββατοκύριακα. Περίπου τέσσερα χτυπήματα επιστρέφουν κρυφά στο παιχνίδι σου. Και τελικά σκέφτηκα ότι δεν το διασκεδάζω καθόλου. Με βασανίζει αυτό. Το μισώ. Και απλά παραιτήθηκα.

>Κάθε διαφήμιση για κάθε ταινία είναι ακριβώς η ίδια.

>Κάνουμε πάρα πολλά από τα καλά και πάρα πολλά από τα κακά.

>Λατρεύω τα εγκαίνια γκαλερί όπου όλοι τρέχουν τριγύρω και πίνουν εκείνο το άθλιο λευκό κρασί από κατσικίσιο κάτουρο και δεν μπορείς να δεις καθόλου το έργο. Και συνειδητοποιείς ότι οι καλλιτέχνες - και όλοι αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι καλλιτέχνες - δεν μπορούν να τους αρέσει η τέχνη κανενός άλλου. Μπορούν να τη θαυμάσουν αν εξακολουθεί να τους αφήνει στην ίδια θέση, αν δεν είναι άμεσος ανταγωνισμός για αυτούς, και μπορούν να πουν, "Ω, καλά, φυσικά και είμαι μεγάλος θαυμαστής αυτού". Είναι πολύ ασφαλές.

>Γνώριζα λίγο τον Sam Peckinpah. Μοιραζόμασταν τον ίδιο συντάκτη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά ζηλεύαμε ο ένας τον άλλον. Όλοι ζηλεύαμε όποιον είχε επιτυχία. Πάντα ήμουν πιο ανοιχτά εκφραστικός στον θαυμασμό μου για τους Ευρωπαίους και Ασιάτες σκηνοθέτες, και νομίζω ότι ίσως είναι επειδή δεν αποτελούν απειλή για μένα. Βρίσκονται σε ένα διαφορετικό κλουβί.

>Πάντα εγώ είχα το τελικό κόψιμο.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr