Το θρυλικό ξενοδοχείο Chelsea ξανανοίγει τις πύλες του στη Νέα Υόρκη

Ο Αύγουστος του 2019 θα είναι ένα πολύ θερμός μήνας για τη Νέα Υόρκη. Ακριβώς πενήντα χρόνια πριν, σε μία αχανή έκταση γεμάτη δάση κάποια χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης, είχε διοργανωθεί το πιο θρυλικό από όλα τα μουσικά φεστιβάλ του 20ου αιώνα. Το Woodstock διήρκεσε τρεις ολόκληρες μέρες (15-18 Αυγούστου) αφήνοντας εποχή. Όσο όμως οι νοσταλγοί του rock n' roll θα το αναπολούν, ένα άλλο "κειμήλιο" της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας και της ιδιαίτερης κουλτούρας του Μεγάλου Μήλου θα γεννιέται ξανά από τις στάχτες του. Το θρυλικό Chelsea Hotel του Μανχάταν ανοίγει ξανά τις πύλες του την ίδια περίοδο, αυτή τη φορά όμως ως ξενοδοχείο πολυτελείας.

Μισός αιώνας από το Woodstock και το διάσημο καταφύγιο των καλλιτεχνών και των beatniks μετατρέπεται σε lux τουριστικό προορισμό; Ίσως ακούγεται οξύμωρο, ταιριάζει όμως με το πνεύμα των ημερών που ζούμε. Ποιο όμως ήταν το ξενοδοχείο που έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά του στη μνήμη της pop κουλτούρας;

Χτισμένο το 1883 σε βικτοριανό στυλ κατάφερε μέσα από τα χρόνια να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη beat generation της δεκαετίας του '60· καλλιτέχνες, μουσικοί, συγγραφείς, φωτογράφοι αλλά κι έμποροι ναρκωτικών, πόρνες και μικροεγκληματίες συνέθεταν έναν ιδιαίτερο μικρόκοσμο που ζούσε στον δικό του ρυθμό μέσα στα γοτθικά, ατμοσφαιρικά δωμάτια του ξενοδοχείου.

Allen Ginsberg, William S. Burroughs, Jack Kerouac, Arthur Miller. Ο κατάλογος των καλλιτεχνών είναι τεράστιος

Σε ένα από αυτά, ο Arthur C. Clarke ολοκλήρωσε το μυθιστόρημά του 2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος, πριν το μεταφέρει στην οθόνη του σινεμά ο Stanley Kubrick. Ο Arthur Miller το επέλεξε ως "ησυχαστήριο" στη δύσκολη φάση που περνούσε, μετά το διαζύγιό του από την Marilyn Monroe, και κατέληξε να μείνει έξι ολόκληρα χρόνια σε ένα δωμάτιο, συνηθίζοντας ακόμα και τη μυρωδιά της μαριχουάνας που ταξίδευε από όροφο σε όροφο. Περίπου την ίδια εποχή, η Janis Joplin πέρασε μερικές νύχτες με τον Leonard Cohen, όσο ο τελευταίος έγραφε το Chelsea Hotel No.2 χαρίζοντας έτσι την αθανασία σε αυτό το τόσο ιδιαίτερο κτίριο.  Ένα μέρος που ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα φτηνό ξενοδοχείο για ανθρώπους που δεν ήθελαν να μπουν στα καλούπια του παραδοσιακού αμερικανικού ονείρου.

O Arthur Miller δίπλα στη Marilyn Monroe. Το διαζυγιό τους του κόστισε. Έτσι βρήκε καταφύγιο στο Chelsea για έξι ολόκληρα χρόνια.

Φυσικά, το εκρηκτικό μείγμα των ενοίκων, εκτός από καλλιτεχνικές ανησυχίες πολλές φορές προκαλούσε και τρομερές φασαρίες, όπως τότε που η Edie Sedgwick έβαλε φωτιά σε ένα δωμάτιο, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Chelsea Girls του Andy Warhol, όταν παρότι τις αυστηρές προειδοποιήσεις του τελευταίου να μην κοιμηθεί δίπλα σε αναμμένα κεριά, εκείνη έκανε ακριβώς αυτό. Κάποια χρόνια αργότερα, στις 12 Οκτωβρίου του 1978, θα έβγαζαν αιμόφυρτη από το δωμάτιο νο. 100 την Nancy Spungen μετά το μαχαίρωμα που δέχθηκε από τον σύντροφό της, Sid Vicious.

Ο Bard το είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, ήταν εκείνος όμως που το μετέτρεψε σε ένα καταφύγιο για τους μποέμ

Allen Ginsberg, Dylan Thomas, William S. Burroughs, Jack Kerouac, Arthur Miller. Ο κατάλογος των καλλιτεχνών που κατέλυσαν μέσα από τα χρόνια στο Chelsea είναι τεράστιος. Πώς όμως κατάφερναν να μένουν όταν συνήθως τα οικονομικά τους ήταν σε μαύρα χάλια; Ο θρυλικός manager του ξενοδοχείου, Stanley Bard (1934-2017), επέλεγε προσωπικά τους "πελάτες" τους: τους χρέωνε ό,τι εκείνος πίστευε ότι μπορούν να πληρώσουν (ή ό,τι έκρινε δίκαιο), πολλές φορές τους άφηνε να μείνουν τσάμπα ενώ κάποιες άλλες οι καλλιτέχνες του ξεπλήρωναν τη φιλοξενία με κάποιο δικό τους έργο. Τότε ίσως αυτό φαινόταν ασήμαντο, με τα χρόνια όμως η αξία αυτών των "ανταλλαγμάτων" εκτοξεύτηκε. Ήταν πια ένα κομμάτι ζωντανής καλλιτεχνικής ιστορίας του 20ου αιώνα αλλά και της Νέας Υόρκης.

Ο Stanley Bard δείχνει με καμάρι έναν πίνακα στους τοίχους του ξενοδοχείου. Πολύ συχνά οι καλλιτέχνες του δώριζαν κάποιο έργο τους όταν δεν είχαν να πληρώσουν.

Ο Bard είχε κληρονομήσει το Chelsea Hotel από τον πατέρα του, ήταν εκείνος όμως που το μετέτρεψε σε ένα καταφύγιο για τους μποέμ. Μία περίεργη επιλογή για έναν επιχειρηματία, μία απόφαση ζωής όμως για έναν άνθρωπο με ένα πολύ προσωπικό όραμα. Όπως ήταν φυσικό, το ξενοδοχείο του δεν άργησε να εξελιχθεί σε ένα καλειδοσκόπιο ανθρώπων κι εμπειριών, το οποίο με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο περιείχε όλο το πνεύμα και την αύρα των ψυχεδελικών 60s.

Ο χρόνος όμως είναι ο χειρότερος εχθρός, όλα τα όνειρα τελειώνουν κάποια στιγμή. Έτσι, οκτώ χρόνια πριν, και μετά την καθαίρεση του Bard από τη θέση του, ύστερα από αρκετές αλλαγές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς και διάφορα σοβαρά λάθη στο management, το Chelsea Hotel έκλεισε τις πύλες του για μία επ' αόριστον ανακαίνιση. Στο ενδιάμεσο ο χαρακτήρας του κτιρίου μεταλλάχθηκε: οι διάδρομοι μαράζωσαν, οι τοίχοι ρήμαξαν και διάφορα έργα τέχνης που υπήρχαν στα δωμάτια αλλά και σε άλλους χώρους του κτιρίου "έκαναν φτερά".

Η εικόνα εγκατάλειψης που παρουσίαζε το Chelsea Hotel τα τελευταία χρόνια ήταν απογοητευτική.

Σήμερα, με περισσότερα από 50 χρόνια να μας χωρίζουν από την χρυσή εποχή των 60s, το θρυλικό ξενοδοχείο θα ανοίξει ξανά τις πύλες του υπό νέα διεύθυνση που περιλαμβάνει γνωστούς επιχειρηματίες του χώρου. Όμως δεν θα είναι όπως παλιά. Το μόνο πράγμα που θα παραμείνει ίδιο είναι η διεύθυνση: αριθμός 222 στην 23rd Street του Μανχάταν.

Κατά τα άλλα θα είναι ένα πολύ μοντέρνο κατάλυμα, απαλλαγμένο από "φαντάσματα" του παρελθόντος, ιδανικό για όσους έχουν καλλιτεχνικές κι ιστορικές ανησυχίες σε συνδυασμό με αρκετά χρήματα για να διαθέσουν. Το Chelsea Hotel θα είναι άλλο ένα project για το γενικότερο gentrification της περιοχής. Ευτυχώς ο Stanley Bard δε θα είναι εκεί για να το δει. Έφυγε πλήρης ημερών δύο χρόνια πριν ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr