Οι άντρες θα σώσουν τη βιομηχανία της μόδας;

Όταν διάβασα για πρώτη φορά τη σχετική είδηση για τη βιομηχανία της μόδας, με σκοπό να την αναπαράγω σε τούτο εδώ το site, το πρώτο πράγμα που πέρασε από την κούτρα μου ήταν κάτι του στυλ "ναι, καλά, κάτσε να υπάρχει αντρική και γυναικεία μόδα το 2026 και μετά το συζητάμε". Κι αυτό γιατί μετά το κίνημα του #MeToo, που έφερε έντονα στο προσκήνιο το θέμα της τοξικής αρσενικότητας, αλλά και τη mainstream-οποίηση της queer κουλτούρας, ακόμα και το αν ένα ρούχο θα μετρήσει ως αντρικό ή γυναικείο, δεν είναι βέβαιο – τίθεται υπό διερώτηση, υπό αμφισβήτηση, μπορεί να προκαλέσει εκρηκτικές συζητήσεις.

Βέβαια, η έκφραση του φύλου μας μέσω της ενδυμασίας ήταν πάντοτε υπό διαπραγμάτευση, δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο. Βρισκόμαστε, όμως, σε ένα πολιτισμικό turning point. Κάτι αλλάζει. Κάτι που επιτρέπει π.χ. στον Βέλγο τραγουδιστή Stromae να ντύνεται και να χτενίζεται "σαν γυναίκα", όχι μόνο αναπολογητικά αλλά και χωρίς αυτό να θέτει διόλου υπό αμφισβήτηση το γεγονός ότι είναι ένας cis straight άντρας, κάτι που θα ήταν σχεδόν αδιανόητο στα ελευθεριακά 70s, όπως και όχι κατανοητό, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που είναι τώρα, όχι με την άνεση που γίνεται σήμερα.

Dapper men, οι νέες κοκότες

Δεν ακυρώνω, βέβαια, τα συμπεράσματα της μελέτης. Τα δεδομένα της, άλλωστε, έρχονται από μία εξαιρετικά σοβαρή πηγή, την Euromonitor International Ltd, που αποτελεί μία από τις κορυφαίες εταιρείες ερευνών αγοράς στον κόσμο.

Γι’ αυτό και θα δεχτώ, ως υπόθεση εργασίας, το ότι ο μεγαλύτερος όγκος της μόδας του μέλλοντός μας δεν θα είναι άφυλος, gender-neutral ή gender-blind και ότι τα πιο πολλά ρούχα, υποδήματα και αξεσουάρ θα συνεχίσουν, όπως γίνεται και στις μέρες μας, να κατηγοριοποιούνται με έναν μανιχαϊστικό τρόπο ως αντρικά ή γυναικεία και να απευθύνονται σε καταναλωτές που υποκειμενοποιούνται στη βάση δύο (μόνο) φύλων.

Οι τάσεις που έχουν καταγραφεί και ερμηνευθεί δείχνουν, λοιπόν, τέτοια μεγέθυνση και δυναμική στην κατηγορία της αντρικής μόδας, που αυτή ενδέχεται στο μέλλον να αποτελέσει τον κύριο μοχλό για την ανάπτυξη ολόκληρης της βιομηχανίας της μόδας, ανεξαρτήτως του φύλου στο οποίο θα απευθύνεται, αν απευθύνεται, τύπου "μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα".

Ενδιαφέρον, δε, παρουσιάζει το γεγονός ότι η συγκεκριμένη ανάπτυξη δεν σχετίζεται –όχι με την έννοια του αιτίου και του αιτιατού τουλάχιστον– με τις τελευταίες εξελίξεις ως προς τον τρόπο που ο καθένας από εμάς θέλει να εκφράζει το φύλο του μέσα από την κατανάλωση προϊόντων μόδας.

Τουναντίον, παρατηρείται εδώ και πάνω από μία δεκαετία, πολύ πριν από τη celebrity παντοκρατορία των cool, μη τοξικά αρρενωπών straight αντρών, όπως είναι ο Timothée Chalamet και ο Harry Styles. Παρατηρείται από τότε που στα lifestyle περιοδικά μιλούσαμε ακόμα για metrosexuals, spornosexuals και hipsters, ενδυματολογικά στη βάση τους ρεύματα που πλασαρίστηκαν ως κινήματα και "απαιτούσαν" από τους άντρες να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στην εμφάνιση και τον τρόπο παρουσίασης του εαυτού τους στους άλλους, κάτι που τους έκανε να συνηθίσουν να ξοδεύουν όλο και πιο πολλά χρήματα για την εμφάνισή τους σε "λούσα".

Και κάπως έτσι, η έρευνα καταλήγει ότι αν συνεχίσει η ανάπτυξη της αντρικής μόδας με αυτό το tempo, καθώς είναι πιο ταχύ από εκείνο της ανάπτυξης της γυναικείας μόδας, μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, μάλλον, δεν πρόκειται για σίγουρο φαινόμενο, άλλωστε οι βεβαιότητες δεν υφίστανται ως concept στη μετανεωτερικότητα, να την έχει ξεπεράσει σε τζίρο, σε παγκόσμιο επίπεδο.

> Διάβασε ακόμα: Τα 'Πνεύματα του Ινισέριν' είναι μία ωδή στα πλεκτά ρούχα

Η ανάπτυξη του τομέα της αντρικής μόδας φαίνεται να έχει ωφεληθεί, κατά τόπους και σε γενικές γραμμές, και από το άνοιγμα περισσότερων καταστημάτων που εξειδικεύονται στην ένδυση που απευθύνεται σε άντρες, κάτι που μεταφράζεται σε μεγαλύτερη και πιο ποικίλη προσφορά προϊόντων, στυλ και μεγεθών (να ζήσει το inclusivity και η κουλτούρα της συμπερίληψης).

Τέλος, ένας ακόμα παράγοντας που θεωρείται ότι οδηγεί στη γιγάντωσή της, ενδέχεται να έχει να κάνει με μία πιο συστημική αλλαγή στον τρόπο που αγοράζουμε ρούχα, η οποία προέκυψε μετά από τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στο λιανεμπόριο λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, καθώς το e-shopping φαίνεται να ταιριάζει πιο πολύ στην "αντρική" ιδιοσυγκρασία: Το Businessinsider.com έγραψε σχετικώς ότι το 40% των αντρών, ιδανικά, θα προτιμούσε να γεμίζει την ντουλάπα του κάνοντας τις αγορές του αποκλειστικά και μόνο μέσα από το ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα, παρά από φυσικά καταστήματα.

> Διάβασε ακόμα: Η πιο τρομακτική εμφάνιση στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού

Who needs a hero?

Θα επιστρέψω, όμως, στην αρχική μου αντίδραση στο άκουσμα της είδησης ότι "οι άντρες θα σώσουν τη βιομηχανία της μόδας". Κάτι δεν μου κολλάει. Who needs a hero, δηλαδής (sic), παρεκτός της Bonnie Tyler. Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει και κάτι που με ιντριγκάρει σε αυτή την προβοκατόρικη φράση όταν φέρνω στον νου μου το τι κυριαρχεί στα αντρικά fashion shows.

Ναι, εκεί υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να το περιγράψω ως μια αλλαγή Παραδείγματος, με την επιστημολογική έννοια της λέξης, α λα Thomas Kuhn. Εκεί που η αντρική γκαρνταρόμπα υποτίθετο ότι αποτελείται, στη βάση της, από normcore items, κάτι που, στην πραγματικότητα, δεν συνέβηκε ποτέ, πλέον είναι έξτρα και πρωτοποριακή.

Η δε δημιουργικότητα των σχεδιαστών υψηλής ραπτικής έχει παύσει να διοχετεύεται μόνο στις γυναικείες τους συλλογές, όπως γινόταν κατά κόρον στα 90s. Έχει επεκταθεί στις αντρικές ή οι δημιουργίες τους δεν απευθύνονται στους ανθρώπους ανάλογα με το φύλο τους – τα ωραία ρούχα, άλλωστε, για να παραφράσουμε τη συγγραφέα Τζένη Χειλουδάκη, δεν έχουν φύλο.

Κάπως έτσι, η gender-queer οπτική σχεδιαστών όπως ο Jonathan Anderson ή ο Harris Reed παρασύρει μια ολόκληρη βιομηχανία προς μία κατεύθυνση όπου η έννοια του φύλου δεν είναι ούτε μία αλλά ούτε και στατική. Κι αυτό κάτι λέει.

 

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

 

 

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr