Yako Trio, μεταξύ δημοτικής παράδοσης και jazz

Λίγο πριν την εμφάνισή στο ΚΠΙΣΝ, μιλήσαμε μαζί τους για τον παρεξηγημένο συνθέτη Γιάννη Κωνσταντινίδη και την παραδοσιακή μουσική που επιστρέφει δριμύτερη.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 04 Απριλίου 2019

Οι νέοι άνθρωποι επιστρέφουν, όλο και συχνότερα, στην παράδοση. Πρωτεργάτες σε όλο αυτό είναι οι νέοι δημιουργοί και καλλιτέχνες. Τρεις μουσικοί με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη και ύστερα από πολλές περιπλανήσεις στο εξωτερικό, αποφάσισαν το 2016 να επιστρέψουν στην πόλη τους. Κάπου εκεί γεννήθηκε και το Yako Trio αποτελούμενο από τους Λέανδρο Πασιά, Γιώργο Κλουντζό-Χρυσίδη και Βαγγέλη Βραχνό. Ένα σχήμα που προσεγγίζει τη δημοτική ελληνική μουσική μέσα από τη jazz, φτιάχνοντας στην πορεία ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα που βρίσκει αφορμή στην αυτοσχεδιασμούς των δύο τελείως διαφορετικών κόσμων.

Λίγο μετά το δισκογραφικό τους ντεμπούτο με τίτλο Ode to Yannis και λίγο πριν την εμφάνισή τους, την Κυριακή 7 Απριλίου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, μιλήσαμε μαζί τους για τον παρεξηγημένο συνθέτη Γιάννη Κωνσταντινίδη, για το πόσο σημαντικά είναι τα ταξίδια στη ζωή και όπως ήταν αναμενόμενο την παράδοση που επιστρέφει δριμύτερη.  

Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η προσέγγιση της δημοτικής μουσικής μέσω της τζαζ; Κατά την άποψη μας, είναι αρκετά δύσκολο να μπορέσεις να συνδυάσεις τα δημοτικά στοιχεία με τον ήχο της jazz και να το κάνεις να ακουστεί εύηχα, αφού μιλάμε για δύο τελείως διαφορετικά ακούσματα. Υπάρχουν όμως και κάποια κοινά σημεία όπως οι αυτοσχεδιασμοί που σε βοηθούν στη μίξη αυτών των δύο ήχων. Στην δική μας προσέγγιση, βοήθησε πολύ η εκπληκτική νεο-κλασική εναρμόνιση του Γιάννη Κωνσταντινίδη πάνω στις δημοτικές μελωδίες. Μία γερή βάση, δηλαδή, για να πατήσεις πάνω.

Πιστεύετε ότι οι νέοι άνθρωποι απεχθάνονται, πολύ συχνά, την παραδοσιακή μουσική επειδή την έχουν συνδέσει με πανηγύρια όπου ο ήχος βγαίνει από χαλασμένα ηχεία; Η απομάκρυνση (που είχε φτάσει και στο σημείο της αποστροφής τη δεκαετία του ’60 και μετά) οφείλεται ακριβώς στην οικειοποίηση-κακή χρήση (βλέπε πανηγύρια με σύμβολα και καμμένα ηχεία) της δημοτικής παραδοσιακής μουσικής από τους πλέον συντηρητικούς κύκλους ανθρώπων. Σήμερα, που αυτό τείνει να γίνει παρελθόν βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με αυτήν και της αγαπούν.


Είναι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ‘εθνικής σχολής’ μας και δυστυχώς το έργο του το γνωρίζουν ελάχιστοι.


Υπάρχουν πολλά στέκια και χορευτικοί σύλλογοι στις πόλεις όπου συχνάζουν νέοι και μεγαλύτεροι άνθρωποι για να χορέψουν και να γλεντήσουν στους ρυθμούς της παράδοσης. Επίσης, πολλοί νέοι μουσικοί πλέον ασχολούνται αποκλειστικά με αυτήν και τη συνέχιση της. Ένα ακόμη φαινόμενο, δηλαδή, που δείχνει την επιστροφή της παραδοσιακής μουσικής στο δημιουργικό και ζωντανό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, κάτι που είναι πολύ ελπιδοφόρο.

Γιάννης Κωνσταντινίδης, Κώστας Γιαννίδης: το ίδιο πρόσωπο, δύο διαφορετικές μουσικές ταυτότητες, η μία πιο "σοβαρή" κι άλλη πιο "ελαφριά". Βρίσκεται ενδιαφέρον και στις δύο; Προφανώς βρίσκουμε ενδιαφέρον, δείχνοντας παράλληλα απέραντο σεβασμό και στις δύο ταυτότητες του. Υπήρξε ένας πολυδιάστατος συνθέτης με εξαιρετική άνεση να συνθέτει σε διαφορετικά μουσικά είδη. Η "ελαφριά" μουσική πορεία του είναι από τις πιο επιτυχημένες των δεκαετιών ΄30-΄50, με αμέτρητες επιτυχίες που ο κόσμος τραγουδά μέχρι σήμερα. Στην δική μας περίπτωση, επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την "σοβαρή" μουσική πορεία του από την δεκαετία του ΄50 και μετά, όπου συνέθεσε και εναρμόνισε παραδοσιακές μελωδίες σε νεο-κλασικό και ιμπρεσιονιστικό ύφος.

Είναι, τελικά, ο Κωνσταντινίδης μία παρεξηγημένη περίπτωση συνθέτη; Ναι,είναι. Δεν γνώρισε την καταξίωση και τη φήμη που θα του άρμοζε. Είναι από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της "εθνικής σχολής" μας και δυστυχώς το έργο του το γνωρίζουν μόνο όσοι ασχολούνται με την κλασική μουσική στη χώρα μας. Αυτός είναι ο λόγος που ασχοληθήκαμε με την "λόγια" καριέρα του, για να μπορέσει να ακουστεί σε ένα κοινό πέραν της κλασικής μουσικής και να μπορέσει να γίνει γνωστή σε όλα τα μουσικά ακροατήρια.

Yako Trio, μεταξύ δημοτικής παράδοσης και jazz
Το δισκογραφικό ντεμπούτο των Yako Trio, Ode to Yannis.

Και οι τρεις έχετε σπουδάσει και ζήσει στο εξωτερικό. Πόσο σημαντικό υπήρξε αυτό στην εξέλιξή σας ως μουσικούς; Ήταν πολύ σημαντική εμπειρία και για τους τρεις μας. Μας βοήθησε να επεκτείνουμε τα μουσικά μας όρια και να ωριμάσουμε σαν άτομα και μουσικοί. Πήραμε πολλές εμπειρίες που τις χρησιμοποιήσαμε αργότερα στην μουσική μας.

Σχέδια για το μέλλον; Σκοπεύουμε να ηχογραφήσουμε το δεύτερο άλμπουμ μας μέσα στο καλοκαίρι, αυτήν τη φορά αποκλειστικά με δικές μας συνθέσεις κι ελπίζουμε να κυκλοφορήσει μέσα στο 2020.


Jazz Chronicles: Οι Yako Trio στο ΚΠΙΣΝ

Jazz Chronicles Yako Trio

ΦΑΡΟΣ | Κυριακή 7 Απριλίου | Ώρα Έναρξης: 21.00

Yako Trio:
Λέανδρος Πασιάς, πιάνο
Γιώργος Κλουντζός – Χρυσίδης, τύμπανα
Βαγγέλης Βραχνός, κοντραμπάσο

Ελεύθερη είσοδος

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Culture

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Φοίβο Δεληβοριά, θα σε ξαναδώ

Μιλήσαμε με τον Φοίβο Δεληβοριά που ετοιμάζεται να παίξει τραγούδια του Πεζοδρομίου και όχι μόνο, αυτή την Παρασκευή στο Gagarin 205.

Thin White Duke, η πλέον αμφιλεγόμενη περσόνα του David Bowie

Όταν το 1976 τα ναρκωτικά έκαναν κατάληψη στο μυαλό του σπουδαίου καλλιτέχνη, γεννήθηκε ένα ιδεολογικό τέρας χωρίς συναισθήματα.