Σε κατάταξη όλα τα άλμπουμ των Tool

Η θρυλικά μπάντα επανήλθε με νέο δίσκο ύστερα από 13 χρόνια. Αυτή είναι μία σύντομη ματιά στη μεγάλη διαδρομή της.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 17 Σεπτεμβρίου 2019

Κάθε εποχή έχεις τα δικά της μουσικά trends, τους δικούς της μουσικούς κανόνες, τους δικούς της μουσικούς ήρωες. Αν κάποιος συνδέσει τις κουκκίδες μπορεί να καταλάβει πως κάποιες μπάντες βρέθηκαν στην κορυφή. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρα. Και σίγουρα δεν είναι ακριβώς ξεκάθαρο το πως οι Tool με το δυσνόητο και δύσπεπτο Lateralus (2001) κατάφεραν να αναρριχηθούν στην στρατόσφαιρα, αποκτώντας ένα μυθικό status που αντέχει μέχρι σήμερα.

Τότε, στις αρχές των 00s, ήταν η εποχή που πολύς κόσμος προσπαθούσε μανιωδώς να βρει τις κρυφές αλήθειες πίσω από το μυστηριώδες Mulholland Drive του David Lynch. Αντίστοιχα ο τελευταίος μεγάλος δίσκος της μπάντας από το Λος Άντζελες ταλαιπώρησε εκατομμύρια ακροατές, οι οποίοι έφτασαν να διαβάζουν ανώτερα μαθηματικά με την ελπίδα να αντιληφθούν τη χρησιμότητα της ακολουθίας Fibonacci στο ομώνυμο τραγούδι.

Στο rock δεν είναι πάντοτε η ευθύτητα το ζητούμενο. Οι Tool αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για αυτό. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν πάντοτε έτσι. Μία ματιά στην κατάταξη των δίσκων τους -από τον χειρότερο στον καλύτερο, κατά τη γνώμη μας- δίνει μία διαφορετική οπτική στα πράγματα.

Fear Inoculum (2019)

Μετά από 13 ολόκληρα χρόνια, όπου στο ενδιάμεσο η μπάντα δεν σταμάτησε ποτέ να αφήνει υπόνοιες ότι ετοιμάζει τον καλύτερο δίσκο στον γαλαξία, οι υποσχέσεις έγιναν πραγματικότητα. Ή μήπως όχι; Η αλήθεια είναι ότι οι δίσκοι των Tool θέλουν τον χρόνο τους, ο οποίος λειτουργεί συνήθως υπέρ τους. Απλά σε αυτήν την περίπτωση υπάρχουν σημάδια κούρασης, επανάληψης κι ενός συγκροτήματος που δεν βρίσκεται πια στην εμπροσθοφυλακή της πρωτοπορίας. Δεν είναι όμως και μικρό πράγμα μία rock μπάντα να πιάνει με τέτοια άνεση τις κορυφές των charts σε εποχές όπου η παντοκρατορία του hip hop είναι εδραιωμένη.

Salival (2000)

Λίγο πριν το Lateralus κι ύστερα από το Ænima παραμένει το μοναδικό επίσημο live στη δισκογραφία της μπάντας. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να το χαρακτηρίσει κακό, όμως από την άλλη πάλι πολύ σπάνια το βλέπει κανείς να φιγουράρει ψηλά στις λίστες με τα θρυλικά live των 90s. Άλλωστε για όσους τους έχουμε δει από κοντά, οι εμφανίσεις των Tool είναι μία καθαρά οπτικοακουστική εμπειρία. Η διασκευή στο No Quarter των Led Zeppelin, βέβαια, παραμένει επική.

Opiate (1992)

Κάθε αρχή και δύσκολη ή μάλλον κάθε αρχή και άγρια αν κρίνουμε από αυτό το EP. Εδώ τους βρίσκουμε ακατέργαστους, ορμητικούς και με τα πρώτα ψήγματα ιδιοφυΐας να κάνουν την εμφάνισή τους. Αν και, βέβαια, στίχοι όπως οι "I can't say what I want to / Even if I'm not serious / Things like / Fuck yourself, fuck yourself / You piece of shit.” δείχνουν μία περισσότερο straight forward διάθεση.

10,000 Days (2006)

Το να έρχεσαι μετά το Lateralus από μόνη της είναι μία πάρα πολύ δύσκολη αποστολή. Τότε, όμως, το άλμπουμ παρά την αρχική γκρίνια των fans (για πολλά πράγματα ακόμα και για το artwork), κατάφερε να σταθεί στο ύψος του με κάποια εξαιρετικά τραγούδια όπως το Vicarious, το Right In Two και το σπαρακτικό Wings for Marie.

Undertow (1993)

Το ουσιαστικό ντεμπούτο της μπάντας κι ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την κορυφή. Σκοτεινό groove, επιθετική διάθεση βγαλμένη από το μεγάλο βιβλίο του σκληρού ήχου, ακόμα πιο επιθετικά κουρδίσματα και σωστές δόσεις από την σκηνή του grunge με το Sober να αποτελεί τραγούδι-ορόσημο για τα 90s.

Ænima (1996)

Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν δύο θρόνοι στην κορυφή. Ένας για το Ænima κι άλλος ένας για το Lateralus. Επειδή όμως αναγκαστικά πρέπει να επιλέξουμε, το άλμπουμ του '96 μένει δεύτερο χωρίς όμως να υπάρχει κάτι που μπορεί κανείς να του καταλογίσει. Ένας θρυλικός δίσκος, ένα ατόφιο δεκάρι όπου κανένα κομμάτι δεν υστερεί, μπολιασμένος με παρανοϊκό χιούμορ κατά τις επιταγές του Bill Hicks, ερμηνείες που από τον Maynard που σηκώνουν την τρίχα κάγκελο και μία τόσο αντιεμπορική λογική που έπιασε σωστά τα vibes της εποχής. Με άλλα λόγια, ένα τεράστιο κωλοδάχτυλο γεμάτο βαριά καλλιτεχνική αξία υψωμένο προς πάσα κατεύθυνση.

Lateralus (2001)

To ίδιο συγκλονιστικό με το Ænima, απλά μερικά βήματα πιο δυσνόητο κι ίσως λιγάκι πιο βαθύ, σα να έχεις βουτήξει ακόμα πιο βαθιά σε μία παράξενη και σκοτεινή θάλασσα. Μπάσο και ντραμς που έγραψαν ιστορία, φωνητικές ερμηνείες που μέχρι σήμερα αξίζουν πολλών συγχαρητήριων, στίχοι που κινούνται κάπου ανάμεσα στην σκληρή κοινωνική κριτική και το σημειωματάριου κάποιου αλχημιστή. Ένα άλμπουμ που ανακάλυψε εκ νέου τον σκληρό ήχο ή όπως οι ίδιοι οι Tool έλεγαν: "To bring the pieces back together, rediscover communication".

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Μουσική

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

52 χρόνια πριν οι Τhe Who έβαλαν φωτιά στον εξοπλισμό τους live στην τηλεόραση

Ήταν 1967 όταν ο Keith Moon αποφάσισε να βάλει μία βόμβα στα θεμέλια της rock.

Bruce Springsteen, έχουμε ανάγκη την ψύχραιμη φωνή σου

To "Αφεντικό" κλείνει τα 70 και θυμόμαστε τη μεγάλη συνέντευξη που έδωσε στο Esquire τον Μάρτιο του 2019.