Όλα όσα έμαθε η ζωή στον Thom Yorke

Ο σπουδαίος Thom Yorke γεννήθηκε στο Νορθχαμπτονσάιρ στις 7/10/68 και το 1986 δημιούργησε με τους συμμαθητές του από το δημόσιο Abingdon School, στα προάστια της πόλης της Οξφόρδης τους Radiohead - σήμερα, διατηρούν ακόμα την ίδια σύνθεση. Παίζει πολλά όργανα, έχει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φαλσέτο που ακούσαμε ποτέ και από το 2019 είναι μέλος του Rock and Roll Hall of Fame.

Ο κιθαρίστας, τραγουδιστής, συνθέτης, πιανίστας, ακτιβιστής και οικολόγος, πολίτης και αφυπνισμένος καλλιτέχνης, λοιπόν, μόλις έσβησε 52 κεράκια στην τούρτα της ζωής του και γι' αυτό είναι μία καλή αφορμή να θυμηθούμε τα Μαθήματα Ζωής που έδωσε στο βρετανικό Esquire την Άνοιξη του 2014.

> Αν πρόκειται να γίνεις χορτοφάγος, πρέπει να σου αρέσουν πραγματικά πολύ οι φακές. Αλλιώς την πάτησες άσχημα.

> Όλοι οι τοίχοι είναι καλοί, αρκεί να μην πέσει η οροφή στο κεφάλι σου.

> Ο πατέρας μου με έμαθε ότι πρέπει πάντα να είμαι έτοιμος ότι κάποιος θα στρίψει από την γωνία και θα έρθει καταπάνω μου. Επέμενε ότι πρέπει να είμαι πάντα προετοιμασμένος για αυτό. Προσπαθούσε να μου μάθει να είμαι επιφυλακτικός με τους ανθρώπους – να μην εμπιστεύομαι. Νομίζω ότι το παράκανε όταν ήμουν παιδί. Έπρεπε να ξεχάσω μεγαλώνοντας αυτό το μάθημα.

> Είναι πολύ καλύτερο να προσπαθείς να εμπιστευτείς τους ανθρώπους μέχρι να σου δείξουν ότι έκανες λάθος να τους εμπιστευτείς.

> Ξεκίνησα να τραγουδώ επειδή δεν έβρισκαν κανέναν άλλον να το κάνει για μένα. Όποιον ρώτησα αποδείχθηκε τελείως ηλίθιος.

> Είκοσι χιλιάδες άνθρωποι μοιάζουν με μία μεγάλη κι άμορφη μάζα, είναι όμως πολύ ενδιαφέρον το πως μπορείς να ανέβεις στην σκηνή και μέσα σε 10 λεπτά να καταλάβεις τι σκέφτονται και τι νιώθουν.

> Όταν αρχίσαμε να παίζουμε support στους REM, υπήρχαν κάποιες συναυλίες όπου ενώ βρισκόμασταν πάνω στην σκηνή ο κόσμος κάτω παράγγελνε κοτόπουλα από delivery, κι αυτό κάπως μου γαμούσε το μυαλό.

> Περνούσα πολύ χρόνο στα νοσοκομείο όταν ήμουν παιδί γιατί είχα γεννηθεί με το αριστερό μου μάτι κλειστό κι έπρεπε να πάρουν μυς από τα οπίσθία μου και να τα μετατρέψουν σε μυς που θα μπορούν να ανοίγουν το βλέφαρο. Έτσι έκανα τέσσερις ή πέντε εγχειρήσεις, ξεκινώντας από πολύ πολύ μικρή ηλικία. "Κοίτα, πρέπει να το κάνεις", μου έλεγαν οι γονείς μου. "Αν πας στον γιατρό, θα σου αγοράσουμε ό,τι θες, ΟΚ; Πες μας τι θες". Εγώ έλεγα: "Θέλω μία κόκκινη φόρμα". Και μου αγόρασαν μία κόκκινη φόρμα κι ήμουν χαρούμενος να επιστρέψω στο νοσοκομείο, παρ' ότι γνώριζα ότι θα μου κάνουν ολική αναισθησία, ύστερα θα ξυπνήσω και θα κάνω εμετό παντού. Την αγαπούσα αυτήν την κόκκινη φόρμα. Συνέχισα να την φορώ ώσπου μου ήταν τόσο μικρή που με έκανε να μοιάζω τελείως γελοίος.

> Σεβασμός είναι όταν έχεις πολιτική αντιπαράθεση με κάποιον, λίγο πριν φτάσεις στο σημείο να τον αποκαλέσεις "φασίστα", να κάνεις ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθεί πως είναι ποτέ δυνατόν να καταλήξουν σε αυτό το σημείο της απόλυτης άγνοιας και ηλιθιότητας.

> Πιστεύω ότι εκείνο που αρρωσταίνει πολλές φορές τους ανθρώπους είναι η πίστη ότι οι σκέψεις σου είναι απόλυτα σταθερές κι ότι είσαι απόλυτα υπεύθυνος για τις σκέψεις σου. Ενώ, στην πραγματικότητα -τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ- οι σκέψεις είναι απλά ό,τι έφερε ο άνεμος στο μυαλό σου.

> Όταν ήμουν φοιτητής, η τράπεζα συνήθιζε να μου κόβει την πιστωτική κάρτα πολύ συχνά. Είχα μόνιμα πρόβλημα με τις επιταγές μου. Ήμουν συνέχεια στο τηλέφωνο με την τράπεζα. Έτσι, ήταν τρομερή ικανοποίηση, όταν υπέγραψα το πρώτο μου συμβόλαιο για δίσκο, το ότι πήγα και ξεπλήρωσα όλα μου τα χρέη. Ο τραπεζικός σηκώθηκε από το γραφείο του, ήρθε, μου έδωσε το χέρι του κι εγώ του είπα να πάει να γαμηθεί. Πώς αντέδρασε; Νομίζω ήταν συνηθισμένος σε τέτοιες συμπεριφορές.

> Παίρνει πολύ ώρα στο κοινό να χαλαρώσει όταν έρχονται σε συναυλίες που γίνονται Δευτέρα βράδυ.

> Πηγαίνω στο βιβλιοπωλείο, παίρνω τρία-τέσσερα βιβλία ποίησης, κάθομαι σε ένα cafe και διαβάζω για λίγη ώρα. Είναι κάπως σαν να ζεσταίνεις τους μυς πριν από την προπόνηση.

> Κάθε φορά που πηγαίνω στο ATM και με ρωτά πόσα χρήματα θέλω, εγώ λέω: "Δώσε μου όσα περισσότερα μπορείς να μου δώσεις".

> Ο παππούς μου ερχόταν στο σπίτι μας στην εξοχή, δανειζόταν ένα από τα ποδηλάτά μας κι εξαφανιζόταν. Επέστρεφε μόνο όταν πια είχε πέσει η νύχτα, χωρίς να έχει ιδέα που είχε βρεθεί. Όταν συναντούσε κάποιον στον δρόμο, τον ρωτούσε που έχει κανένα καλό nightclub. Το έκανε αυτό μέχρι να γίνει 90 χρονών.

> Δεν νιώθω απογοήτευση πια. Νιώθω όμως την πίεση του χρόνου που προχωρά χωρίς να σταματά ούτε λεπτό.

> Καθόμουν με τον γιο μου τις προάλλες και τον φίλο του, ο οποίος είναι 11 χρονών, και τους είπα: "Εντάξει παιδιά, τα έβαλα κάτω. Υπολογίστε πόσα δευτερόλεπτα σας έχουν μείνει στη ζωή". Τους πήρε λίγο χρόνο αλλά, τελικά, τα κατάφεραν.

> Προσπάθησε να έχεις κενά στη ζωή σου. Διαλείμματα. Πραγματικά διαλείμματα.

> Τα παιδιά σε μαθαίνουν να χαλαρώνεις, το οποίο είναι πολύ χρήσιμο για μένα γιατί δεν ήμουν και πολύ χαλαρός τότε. Ήταν μία ευλογία, μία πραγματική ευλογία.

> Το να αποκτήσεις όλα όσα θέλεις δεν έχει καμία σχέση με το οτιδήποτε.

> Αν βγαίναμε εκεί έξω κι απλά παίζαμε hits κι όλα αυτά τα σκατά, τότε θα ένιωθα πολύ διαφορετικά σχετικά πολλά πράγματα. Όμως παίζουμε πολύ καινούργια πράγματα, και μερικά από αυτά, είναι πραγματικά δύσκολα να τα παίξεις. Η ιδέα ότι 20 χιλιάδες άνθρωποι έρχονται να μας δουν να παίζουμε αυτήν τη μουσική είναι πραγματικά τρελή και σίγουρα δεν είναι καθόλου ραδιοφωνική μουσική... κι αυτό είναι κάτι καλό. Παίξαμε στο Φοίνιξ, κι ο Ed κι εγώ κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον όταν κατεβήκαμε από την σκηνή. "Το είδες αυτό;".

> Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε 20 χρόνια γιατί αυτήν την στιγμή βρίσκομαι, κατά κάποιον τρόπο, στο εδώ και τώρα. 

Από: Esquire UK

---

φωτογραφία © Caitlin Mogridge / Getty Images

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr