Όσα έμαθε η ζωή στον Dick Van Dyke

Γεννημένος ως Richard Wayne Van Dyke στην πολιτεία του Missouri, ο πιο γνωστός σε εμάς Dick Van Dyke έμελλε να γίνει ένας από τους πιο διάσημους και χαρισματικούς performers στην ιστορία του κινηματογράφου. Με σήμα κατατεθέν του τη μεταδοτική του ενέργεια, το κωμικό ταλέντο του και τις μοναδικές χορευτικές κινήσεις του, ο πολυβραβευμένος Bert του Mary Poppins "κέρδισε" τις καρδιές του κοινού και μέχρι και σήμερα αποτελεί εμβληματική φιγούρα στον χώρο.

Τα μαθήματα ζωής του Dick Van Dyke

Με αφορμή τα σημερινά 98α γενέθλιά του -γεννήθηκε σαν σήμερα στις 13 Δεκεμβρίου του 1925- ρίχνουμε μία ματιά σε όσα έλεγε το 2007 στο αμερικανικό Esquire. 

>Ο αδελφός μου κι εγώ γελούσαμε πολύ όταν ήμασταν παιδιά. Μεγαλώσαμε στη μέση της οικονομικής κρίσης και κανείς μας δεν ήξερε ότι ήμασταν φτωχοί. Δεν είχαμε τίποτα, αλλά δεν το ξέραμε.

>Αν έμπαινες στο σπίτι μου όταν ήμουν παιδί, μπορεί να έβλεπες τη μητέρα μου να ψάχνει στα συρτάρια του γραφείου για να βρει ένα ζαμπόν που είχε βάλει για δείπνο και είχε ξεχάσει πού ήταν.

>Όλοι αποκαλούσαν τον πατέρα μου Cookie. Κανείς δεν ήξερε το πραγματικό του όνομα. Υπάρχει μια φωτογραφία από τότε που ήμουν παιδί στο πάρκο για ένα πικνίκ στις 4 Ιουλίου. Το τραπέζι ήταν στρωμένο, μέχρι και η πατατοσαλάτα, και ξαφνικά άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Όλοι έτρεξαν στα αυτοκίνητα - εκτός από τον πατέρα μου. Καθόταν εκεί και έτρωγε μέσα στη καταρρακτώδη βροχή, στάζοντας μούσκεμα, έτσι για το καλό του πράγματος.

>Όσο υπέροχοι κι αν ήταν οι γονείς μου, δεν μου έμαθαν τίποτα για αυτοπειθαρχία, συγκέντρωση, υπομονή ή συγκέντρωση. Αν δεν είχα κι εγώ οικογένεια, πιθανότατα δεν θα έκανα ποτέ τίποτα. Ο γάμος με δίδαξε την υπευθυνότητα.

>Όταν άρχισα να κάνω παιδιά, σκέφτηκα ότι δεν θέλω να κάνω κάτι που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν.

>Στις αρχές της δεκαετίας του '60, έψαχνα έναν αριθμό τηλεφώνου στη Σάντα Μόνικα και έπεσα πάνω στο όνομα Stan Laurel. Αγαπούσα τον Σταν Λόρελ όταν ήμουν παιδί. Η αγαπημένη μου ταινία με τους Λόρελ και Χάρντι είναι το Way Out West. Δεν την έχεις δει ποτέ; Ω, Θεέ μου! Πρέπει να την δεις... είναι ακόμα κλασική! Οπότε κάλεσα τον αριθμό του Stan Laurel, και ήταν αυτός! Έκανα την τηλεοπτική μας σειρά, οπότε ήξερε ποιος ήμουν. Είπα, "Πάντα ήμουν θαυμαστής του, και, ξέρετε, έχω κλέψει αρκετά γενναιόδωρα από εσάς όλα αυτά τα χρόνια". Είπε, "Ναι, το ξέρω". Με προσκάλεσε και γίναμε καλοί φίλοι.

>Στην αρχή του The Dick Van Dyke Show, ο Carl Reiner είπε: "Πέντε χρόνια - αν συνεχίσουμε τόσο πολύ. Πίστευε ότι θα γινόταν επαναλαμβανόμενο μετά από αυτό. Έτσι, μετά από πέντε χρόνια, όλοι ήξεραν ότι είχε τελειώσει. Το σενάριο ήταν εξαιρετικό. Ήταν ένα τέλειο σύνολο. Ήμασταν η εκπομπή με την υψηλότερη τηλεθέαση. Κανείς δεν ήθελε να φύγει. Αλλά όλοι ξέραμε ότι είχε τελειώσει εξαιτίας αυτού που είπε ο Καρλ στην αρχή.

>Πίσω στη δεκαετία του '30, οι πρόσκοποι είχαν ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο εγχειρίδιό τους για τον αυνανισμό - πώς ήταν αμαρτία, πώς έπρεπε να είσαι άντρας και να ελέγχεις τον εαυτό σου και όλα τα τρομερά πράγματα που θα σου συνέβαιναν αν ενέδιδες.

>Η μητέρα μου μου είπε ότι οι βλεφαρίδες μου θα έπεφταν.

>Έχω συμφιλιωθεί με την ανασφάλεια. Πρέπει να το κάνεις. Γιατί δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα. Μόλις αφεθείς, είναι πραγματικά απελευθερωτικό.

>Οι Βουδιστές λένε ότι χρειάζεσαι τρία πράγματα στη ζωή: κάτι να κάνεις, κάτι να αγαπάς και κάτι να ελπίζεις. Δεν είναι υπέροχο;

>Στα εβδομήντα μου, γυμνάζομαι για να παραμείνω περιπατητικός. Στα ογδόντα μου, γυμνάζομαι για να αποφύγω την υποστηριζόμενη διαβίωση.

>Όχι, αυτή η ιστορία δεν είναι έτσι. Η σύζυγός μου και εγώ δεν ζούσαμε σε ένα αυτοκίνητο. Είχαμε μια δύσκολη πορεία μετά τον γάμο μας. Απέτυχα να πληρώσω το ενοίκιο και μας έκαναν έξωση ενώ η γυναίκα μου ήταν έγκυος. Ήμασταν σε ένα μικρό δωμάτιο μοτέλ και μαγειρεύαμε σε μια εστία. Ήταν πραγματικά μια δύσκολη περίοδος, αλλά ποτέ δεν ζούσαμε σε αυτοκίνητο. Τα πράγματα βελτιώθηκαν μετά από αυτό. Ήμασταν πολύ κοντά στο να μείνουμε άστεγοι - αρκετά για να το καταλάβουμε, τουλάχιστον.

>Για κάποιο λόγο, καθώς ο χρόνος γίνεται λίγος στη ζωή, με ενοχλεί η σπατάλη χρόνου για να δραπετεύσω μέσω της ψυχαγωγίας. Έχω σταματήσει τη μυθοπλασία εδώ και χρόνια. Δεν βλέπω επεισοδιακή τηλεόραση. Θέλω πληροφορίες ή κάτι που να με προβληματίζει. Έχω μείνει στο History Channel και στο Jeopardy!

>Η Chita Rivera έκανε πέρυσι ένα σόου με τίτλο "Η ζωή της χορεύτριας". Σε αυτό, επαναλαμβάνει τα καλύτερα νούμερα που έχει κάνει ποτέ. Αξιοσημείωτο. Και, φυσικά, είχε ένα τμήμα όπου έκανε τα πράγματα που κάναμε μαζί. Με κάλεσαν λοιπόν και μου είπαν: "Θα έρθεις στη Νέα Υόρκη, θα ανέβεις στη σκηνή και θα τους εκπλήξεις όλους;". Λοιπόν, το έκανα. Παρουσιάζει το "Put on a Happy Face" και λέει: "Έκανα αυτό το νούμερο 650 φορές με τον Dick Van Dyke". Είμαι εκτός σκηνής και λέω, "Θα ήθελες να προσπαθήσεις για 651;" Το κοινό τρελάθηκε. Το μεγαλύτερο standing ovation που είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Λίγα πράγματα στη γη μπορούν να συγκριθούν με το να σε χειροκροτούν στο Μπρόντγουεϊ μετά από κάποια πενιχρά χρόνια. Σκέφτηκα: "Γι' αυτό μπήκα σ' αυτή τη δουλειά". Το είχα ξεχάσει. Δεν ήθελα να φύγω. Θα έμενα όλη τη σεζόν αν μπορούσα. Ω, φίλε.

>Η συνταξιοδότησή μου δεν πάει καλά.

>Την ημέρα που πέθανε ο Stan Laurel, ο Τύπος πέρασε από το σπίτι μου για να μου πάρει συνέντευξη γι' αυτόν. Καθώς μιλούσα, ένα ποτιστικό που στεκόμουν πάνω του έσπασε. Το νερό πετάχτηκε και με έλουσε. Κοίταξα τον ουρανό. Ήταν προφανώς η τελευταία του κωμωδία. Αν αυτό δεν σε κάνει να πιστέψεις, τι θα σε κάνει;

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr