I Lost my body: Το animated αριστούργημα των φετινών Oscars

Ένα χέρι περπατά μόνο του, τρέχει, προχωρά σε σκοτεινά σοκάκια, ανάβει αναπτήρες, στέκεται ακίνητο σε ηλιοβασιλέματα, πέφτει σε παγωμένα νερά. Είναι ένα χέρι που έχει χάσει το σώμα του – σε αντίθεση όμως με το θρυλικό The Thing της Οικογένειας Addams, αυτό δε λειτουργεί ως comic relief, ως ένα extra παράδοξο δηλαδή σε μία ήδη τραβηγμένη από τα μαλλιά ιστορία. Το ακρωτηριασμένο χέρι στο αριστουργηματικό animation I Lost my body είναι απλά ένα αφηγηματικό και εικαστικό μέσο σε ένα πραγματικό πανέμορφο αλλά και πάρα πολύ ανθρώπινο story.

Έχουν περάσει 16 χρόνια από την τελευταία φορά που ένα γαλλικό animation διεκδίκησε με αξιώσεις το χρυσό αγαλματίδιο. Τότε, το παραμυθένιο The Triplets of Belleville (σ.σ: Τρίο της Μπελβίλ) είχε χάσει τη βράβευση από το Finding Nemo. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αθέμιτος· ο πακτωλός χρημάτων που ακολουθεί κάθε παραγωγή της Pixar είναι πολύ δύσκολο να νικηθεί. Μήπως, όμως, το γαλλικό I Lost my body (παραγωγής Netflix) έχει όλα τα φόντα για να καταφέρει το ακατόρθωτο ακόμα και κόντρα σε πανάκριβες animated ταινίες όπως το How to Train Your Dragon: The Hidden World και το Toy Story 4; Λίγες μέρες μόνο έμειναν για να απαντηθεί το ερώτημα.

Τι δουλειά έχει ένα ακρωτηριασμένο χέρι σε μία ιστορία που θίγει το ζήτημα της απώλειας όπως τη βιώνει ένας νεαρός Βορειοαφρικανός μετανάστης δεύτερης γενιάς στη Γαλλία; Στο I Lost my body, ο Naoufel, ο πρωταγωνιστής της ταινίας που κουβαλά ένα πραγματικό ανεπούλωτο τραύμα ικανό να γονατίσει κάθε ψυχή, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να κερδίσει το κορίτσι (την Gabrielle): Λέει κατά συνθήκη ψέματα, γίνεται βοηθός ενός άρρωστου μαραγκού, φτιάχνει ξύλινα ιγκλού, ταξιδεύει από ταράτσα σε ταράτσα, μεθά σαν κλασικός έφηβος όταν νιώσει πληγωμένος. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο ακριβώς σαν τον δικό μας που, όμως, κάποιο μαγικό ραβδάκι έχει μεταμορφώσει σε ένα εικαστικό αριστούργημα.

---

Το I Lost my body μπορεί να σου θυμίσει εκείνα που είναι πραγματικά σημαντικά στη ζωή. 

---

Πίσω από το I Lost my body βρίσκεται ένας παλιός γνώριμος που ίσως το όνομά του να μη σου πει τίποτα. Το σενάριο υπογράφει ο Guillaume Laurant, ο μόνιμος συνεργάτης του Jean-Pierre Jeunet (βλέπε Amelie) δηλαδή. Κάπως έτσι εξηγείται και η εκλεκτική συγγένεια του προτεινόμενου για Όσκαρ animation με τις κινηματογραφικές παραμυθένιες ακροβασίες του τελευταίου. Η επαναμάγευση της μουντής αστικής πραγματικότητας κάνει αισθητή την παρουσία της ήδη από τις πρώτες σκηνές της ταινίας. Είναι το σήμα-κατατεθέν της. Αποτελεί, με άλλα λόγια, το βασικό της όπλο στον δύσκολο αγώνα που θα δώσει το βράδυ των φετινών βραβείων Όσκαρ.

Γιατί, όμως, κάποιος να σπαταλήσει 81 πολύτιμα λεπτά από τον χρόνο του για να δει αυτό το γαλλικό animation μέσα από την πλατφόρμα του Netflix; Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά για κινηματογραφικές τεχνικές και ευρωπαϊκό αέρα σε μία κατηγορία που κακώς θεωρείται πολύ συχνά "παιδική". Εκείνο, όμως, που έχει σημασία είναι άλλο: Το I Lost my body μπορεί να σου θυμίσει εκείνα που είναι πραγματικά σημαντικά στη ζωή υπογραμμίζοντας ότι, τελικά, κάθε απώλεια -όσο τραγική και αν είναι- αποτελεί ένα εμπόδιο που στο τέλος μπορεί να σου βγει σε καλό.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr