Andrés Iniesta: Big In Japan

Ο θρύλος του ισπανικού ποδοσφαίρου αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο στο Ισπανικό Esquire τις πρωτόγνωρες εμπειρίες του στην Ιαπωνία.

Γράφει: Νίκος Αγάθος 12 Φεβρουαρίου 2019

Ομολογώ, ότι οι τελευταίοι έξι μήνες στην Ιαπωνία ως νέος παίκτης στην Vissel Kobe δεν ήταν εύκολοι, κυρίως επειδή η κουλτούρα και τα έθιμα των Ιαπώνων είναι εντελώς διαφορετικά από τα δικά μας - σε κάθε επίπεδο. Πάντως με τον καιρό, τόσο εγώ όσο και η οικογένειά μου, αρχίζουμε να βρίσκουμε τα πατήματά μας.

Έφτασα οικογενειακώς στην πόλη Κόμπε λίγο μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, με σχεδόν κανένα σχέδιο προετοιμασίας για μια τέτοια αλλαγή ζωής. Οι Ιάπωνες είναι πολύ πιο ήσυχοι από εμάς τους νοτιοευρωπαίους και αυτό αντανακλάται έντονα τόσο στην καθημερινότητα όσο και στα γήπεδα. Από την πρώτη μου επαφή με την ομάδα, αντιλήφθηκα το γεγονός ότι εδώ, οι οπαδοί, ναι μεν επευφημούν ή διαμαρτύρονται, αλλά ποτέ δεν θυμώνουν. Έχοντας χάσει έξι παιχνίδια στη σειρά, είδα έκπληκτος τους οπαδούς της Vissel Kobe να χειροκροτούν τους παίκτες, να τους εμψυχώνουν και να τους αποθεώνουν, μόνο και μόνο επειδή εκτέλεσαν το καθήκον τους. Μια ήττα στην Ιαπωνία έχει εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση απ’ ό,τι στην Ισπανία. Και αυτή ακριβώς η "οπαδική" φιλοσοφία, με κάνει να νιώθω για πρώτη φορά στη ζωή μου κανονικός αθλητής. Ναι μεν ανταγωνιστικός, αλλά ποτέ ηττημένος με την αρνητική έννοια του όρου. Για τους Ιάπωνες, η ήττα είναι μια καλή ευκαιρία να διορθώσεις τα λάθη σου, ώστε να βγεις νικητής στο επόμενο ματς. Μπορεί και στο μεθεπόμενο, τέλος πάντων, όποτε μπορέσεις...

(Καθόλου) χαμένος στη μετάφραση

Τώρα, όσον αφορά στο πρακτικό, καθημερινό επίπεδο συνεννόησης και επικοινωνίας με τους υπόλοιπους συμπαίκτες, προπονητές και διοίκηση, εν πρώτοις, κάνω εντατικά μαθήματα ιαπωνικής γλώσσας σε προφορικό επίπεδο –τα γραπτά, απαιτούν.... αιώνες εκμάθησης-, όμως, έχω πάντα δίπλα μου έναν μεταφραστή, τον οποίο πληρώνει η ομάδα.

Οι προπονήσεις της Vissel Kobe είναι απείρως πιο χαλαρές από τις αντίστοιχες που βίωνα στην Barça, κυρίως επειδή εδώ όλα έχουν επίκεντρο το σπορ αυτό καθαυτό. Η "προπόνηση" του ψυχικού σθένους υπερτερεί αυτής της σωματικής καταπόνησης, ενώ στα ματς, η πίεση από τον πάγκο των προπονητών και την κερκίδα είναι πολύ διαφορετική. Μπορεί να χάσω, αλλά αν έδωσα όλη την ψυχή μου, τότε θα κερδίσω το πιο θερμό χειροκρότημα.

Η ενσωμάτωση

Στο σπίτι προσπαθούμε να κρατάμε ισπανικούς ρυθμούς, όσο περισσότερο γίνεται. Αυτό ισχύει και στη διατροφή μας: Μαγειρεύουμε φυσικά ζυμαρικά, τρώμε ramen και σούσι. Και φυσικά μοσχάρι kobe. Κοιμόμαστε σε δάπεδο τατάμι, με το κρεβάτι μας να βλέπει τη θάλασσα. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω περισσότερα. Έχουμε αφωμιώσει κάπως την ιαπωνική κουλτούρα, όχι πάρα πολύ αφού δεν μένουμε πολύ καιρό εδώ. Τα παιδιά μου έχουν ενσωματωθεί γρηγορότερα η αλήθεια είναι. Η Βαλέρια, η μεγαλύτερή μου κόρη, κάνει μία ώρα καθημερινά μαθήματα ιαπωνικών στο σχολείο. Δεν έχω αμφιβολία ότι μέχρι να φύγουμε θα μπορεί να μιλά τη γλώσσα κανονικά.

Τα all-terrain παπούτσια μου

Μια άλλη σημαντική αλλαγή στη νέα μου ζωή εδώ στην Ιαπωνία, είναι ένα επιχειρηματικό σχέδιο για τη δημιουργία μιας νέας μάρκας αθλητικών παπουτσιών, με σαφή καινοτομία, την χρήση τους σε κάθε είδους τερέν -από βράχια σε άμμο και από νερό ή λάσπη σε άσφαλτο και γρασίδι, χωρίς ίχνος ενόχλησης στο πέλμα και τα δάχτυλα. Κάτι σαν πλήρη πανοπλία των ποδιών υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες. Τα ονόμασα "Mikakus". Στα ιαπωνικά, σημαίνει "άλλη αίσθηση". Αν σου αρέσει να ρουφάς χιλιόμετρα χωρίς κόπο, εδώ είσαι. Τα βγάζω και σε σαγιονάρες (made in Japan).

Από: Esquire ES

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Σπορ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Hristo Stoichkov, o θρύλος των Βαλκανίων

Ο Maradona από τη Βουλγαρία κλείνει σήμερα 53 χρόνια ποδοσφαιρικής μαγείας και αλητείας.

Rudolph Ingram, η 7χρονη μινιατούρα του Usain Bolt

Το παιδί-θαύμα από την Φλόριντα φαίνεται πως θα είναι ο επόμενος σταρ του παγκόσμιου αθλητισμού.