Ένας τυφώνας που τον έλεγαν Θανάση

Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος έφυγε σήμερα το πρωί στα 88 του χρόνια.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 19 Μαρτίου 2019

"Καλό ταξίδι Θανάση" είναι οι τρεις λέξεις που φιγουράρουν στην επίσημη ιστοσελίδα του μπασκετικού Παναθηναϊκού αυτήν την στιγμή. Μία λιτή ανακοίνωση αποχαιρετά ένα μεγάλο κεφάλαιο για τον ελληνικό αθλητισμό κι ένα τεράστιο για την ομάδα του τριφυλλιού. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, ύστερα από μάχη που έδωσε τους τελευταίους μήνες χτυπημένος από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, έφυγε πριν λίγες ώρες από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών. Μαζί του έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος για το ελληνικό μπάσκετ, ένας κύκλος που στη διαδρομή του στέφθηκε με έξι κύπελλα της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Ένας μικροσκοπικός άντρας με τεράστια καρδιά

Έντεκα μήνες μετά τον Κώστα κι εννιάμισι μήνες μετά τον Παύλο ήρθε, δυστυχώς, το πλήρωμα του χρόνου για τον πιο παρορμητικό από τα τρία αδέρφια. Όλοι οι φίλαθλοι θυμούνται τον παράγοντα του Παναθηναϊκού να αντιδρά σαν τυφώνας, αφού δύσκολα μπορούσε να συγκρατήσει τα συναισθήματα του, χωρίς όμως να χάνει το ήθος του και να εκτροχιάζεται σε ανάρμοστες συμπεριφορές.

Η αθυροστομία που τον διέκρινε (κάτι που η κάμερα είχε καταγράψει μερικές φορές μέσα από τα χρόνια) ήταν η ένδειξη ενός ανθρώπου που του άρεσε να παραμένει απλός και καθημερινός, κι όχι η ματαιοδοξία ενός ζάπλουτου Κροίσου που βρόμιζε το στόμα του ως επίδειξη δύναμης. Η εικόνα που έχουμε από τα γήπεδα και την τηλεόραση κάνει λόγο για έναν μικροσκοπικό άντρα που αναπλήρωνε όσο ύψος του έλειπε με μία γιγάντια καρδιά, ένα χαρακτηριστικό που μοιραζόταν με τον αδελφό του Παύλο. Έναν άνθρωπο που δεν φοβόταν να τσαλακωθεί, να δείξει τι νιώθει και -κυρίως- να εκδηλώσει την αγάπη του για την ομάδα που λάτρευε.

"Δεν πειράζει, σπάστε το αυτοκίνητο, αυτή η μέρα είναι δική σας!" έλεγε στους οπαδούς του τριφυλλιού, τη μέρα που ο Dominique Wilkins πάτησε το πόδι του στην Αθήνα.

Ποιος όμως ήταν ο φαρμακοβιομήχανος και μεγαλοπαράγοντας του ελληνικού μπάσκετ; Η ιστορία, λίγο έως πολύ, γνωστή στο φίλαθλο κοινό: Με τα αδέρφια του Παύλο και Κώστα ξεκίνησαν με ένα μικρό φαρμακείο για να εξελιχθούν σε έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ελληνική φαρμακοβιομηχανία μέσω της ΒΙΑΝΕΞ, ανέλαβαν την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού τη δεκαετία του '90, μάτωσαν οικονομικά, έκαναν μυθικές υπερβολές (βλέπε μεταγραφή Dominique Wilkins) και μετά τις πρώτες απογοητεύσεις βρήκαν στο πρόσωπο του Željko Obradović τον προφήτη που θα τους οδηγούσε στη Γη της Επαγγελίας. Πόσοι παράγοντες στη Γηραιά Ήπειρο άφησαν κληρονομιά έξι ευρωπαϊκούς τίτλους σε οποιοδήποτε ομαδικό σπορ; Ελάχιστοι.

Ένας καθημερινός άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ ότι ξεκίνησε από τα χαμηλά για να φτάσει στην στρατόσφαιρα

Υπάρχει όμως ένα ακόμα πιο σημαντικό κληροδότημα των αδελφών Γιαννακόπουλου στην ιστορία του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού. Πάντα έδειχναν να έχουν στόχο την πρωτιά για χάρη της πρωτιάς. Δεν έμοιαζαν να παίζουν κάποιο παράλληλο παιχνίδι, να μετατρέπουν τον Παναθηναϊκό σε όχημα για επιχειρηματικές ή και πολιτικές βλέψεις, να χρησιμοποιούν την ομάδα του τριφυλλιού ως μοχλό για να αυξήσουν την προσωπική τους ισχύ. Στο σημερινό τοπίο της Ελλάδας αυτό το κληροδότημα μοιάζει ακόμα πιο πολύτιμο μιας και τέτοιες συμπεριφορές σπανίζουν στις μέρες μας. Δυστυχώς, δείχνουν να ανήκουν σε άλλες πιο ρομαντικές εποχές.

"Δεν πειράζει, σπάστε το αυτοκίνητο, αυτή η μέρα είναι δική σας!" έλεγε στους οπαδούς του τριφυλλιού, τη μέρα που ο Dominique Wilkins πάτησε το πόδι του στην Αθήνα. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, ο φαρμακοβιομήχανος και συνιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού, δεν είχε σοφέρ και δεν κυκλοφορούσε με σωματοφύλακες. Οδηγούσε το αμάξι του μόνος του, ακριβώς όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος. Μιλούσε με τους φιλάθλους και τους αθλητικούς ρεπόρτερ από καρδιάς - χωρίς κρυφές ατζέντες ή στημένες συμπεριφορές. Όπως κι ο αδελφός του, Παύλος, θεωρούσε καθήκον του να βοηθήσει όποιον πιτσιρικά δεν είχε εισιτήριο για να δει το ματς.

Ήταν, δηλαδή, ένας καθημερινός τύπος που δεν ξέχασε ποτέ ότι ξεκίνησε από τα χαμηλά για να φτάσει στην στρατόσφαιρα και αυτό σήμαινε και σημαίνει πολλά για τον κόσμο. Επί της ουσίας υπήρξε ένας από τους ελάχιστους παράγοντες που ήταν κοινά αποδεκτός από όλους τους φιλάθλους -κόκκινους, πράσινους και κίτρινους- παρά το γεγονός ότι ήταν παρορμητικός σε αντίθεση με τον πιο ήπιο Παύλο. Ένας παθιασμένος Παναθηναϊκός που έφυγε πλήρης ημερών κι όμως το τελευταίο του αντίο είναι ικανό να συγκινήσει ακόμα και τον πιο φανατικό φίλαθλο των ερυθρολεύκων.

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Σπορ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Τα 10 καλύτερα τυριά για φέτος

Η αξιολόγηση όπως προέκυψε από τα World Cheese Awards.

John Higgins, ένας ακτιβιστής του φαγητού στο κέντρο της Αθήνας

Το ταξίδι της ζωής του Αμερικανού restaurateur και ιδιοκτήτη του Mama Roux περιλαμβάνει αρκετή μουσική, πολλές εικόνες και μπόλικο φαγητό.