Όταν ο Fidel Castro έγινε πρωθυπουργός

Στις 16 Φεβρουαρίου 1959 -σαν σήμερα δηλαδή- ο Fidel Castro ανέλαβε επίσημα τον ρόλο του πρωθυπουργού της Κούβας μετά από μια επιτυχημένη εκστρατεία που ανέτρεψε το καθεστώς του δεξιού δικτάτορα Fulgencio Batista, αναγκάζοντάς τον σε εξορία.

Η άνοδος του Castro σηματοδότησε μια κομβική στιγμή στην ιστορία της Κούβας, καθώς αντικατέστησε τον μετριοπαθή Miro Cardona ως ηγέτης της νέας προσωρινής κυβέρνησης της χώρας.

Τα πρώτα χρόνια

Η πορεία του Castro προς την ηγεσία ξεκίνησε στην επαρχία Οριέντε της ανατολικής Κούβας, όπου γεννήθηκε από έναν Ισπανό μετανάστη πατέρα, ο οποίος είχε συγκεντρώσει πλούτο μέσω της κατασκευής σιδηροδρομικών συστημάτων για τη μεταφορά ζαχαροκάλαμου. Ασχολούμενος με την επαναστατική πολιτική κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, ο Castro επέδειξε τα αντιαμερικανικά του αισθήματα, αν και δεν είχε ακόμη ασπαστεί πλήρως τον μαρξισμό.

Το 1951, ο Castro επιχείρησε να ασχοληθεί με την πολιτική διεκδικώντας μια θέση στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κούβας με το μεταρρυθμιστικό κόμμα Ortodoxo. Ωστόσο, οι φιλοδοξίες του ματαιώθηκαν όταν ο στρατηγός Batista κατέλαβε την εξουσία με ένα αναίμακτο πραξικόπημα, πριν προλάβουν να διεξαχθούν οι εκλογές.

Αγώνας για τη δημοκρατία

Απτόητος, ο Castro προσχώρησε σε διάφορες ομάδες της αντιπολίτευσης κατά της δικτατορίας του Batista. Σε μια τολμηρή κίνηση στις 26 Ιουλίου 1953, ηγήθηκε περίπου 160 ανταρτών σε μια επίθεση στους στρατώνες Μονκάδα στο Σαντιάγο ντε Κούβα. Παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισαν σθεναρή αντίσταση και υπέστησαν σημαντικές απώλειες, ο Castro και οι υποστηρικτές του συνέχισαν τον αγώνα τους για τα δημοκρατικά ιδεώδη.

Αφού συνελήφθη και δικάστηκε για συνωμοσία κατά της κουβανικής κυβέρνησης, ο Castro καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο, η αμνηστία του Batista για τους πολιτικούς κρατούμενους το 1955 άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση του Castro. Στη συνέχεια κατέφυγε στο Μεξικό με τον αδελφό του Raul, όπου δημιούργησαν το επαναστατικό κίνημα της 26ης Ιουλίου, στρατολογώντας υποστηρικτές όπως ο Ernesto "Che” Guevara, ένας Αργεντινός μαρξιστής.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1956, ο Castro και μια μικρή ομάδα επαναστατών αποβιβάστηκαν στην Κούβα, ξεκινώντας ανταρτοπόλεμο κατά του καθεστώτος Batista από τα βουνά Σιέρα Μαέστρα. Το κίνημά τους απέκτησε δυναμική, αντλώντας υποστήριξη από την κουβανική αγροτιά και κάνοντας τις δυνάμεις του Batista να καταρρεύσουν.

iStock / alexat25

Μέχρι τα μέσα του 1958, με την ευρεία αντιπολίτευση κατά του Batista και την απόσυρση της στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ, οι δυνάμεις του Castro κέρδισαν σημαντικό έδαφος. Τελικά, την 1η Ιανουαρίου 1959, ο Batista τράπηκε σε φυγή και ο Castro ανέλαβε τον έλεγχο της κουβανικής κυβέρνησης, ενώ στις 16 Φεβρουαρίου έγινε επίσημα πρωθυπουργός.

Η Εισβολή του Κόλπου των Χοίρων

Ωστόσο, η στροφή του Castro προς τον μαρξισμό και οι επακόλουθες αγροτικές μεταρρυθμίσεις του, μαζί με την εθνικοποίηση αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων, επιβάρυναν τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό κορυφώθηκε με την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων από τους Κουβανούς εξόριστους, οι οποίοι είχαν οργανωθεί από τις ΗΠΑ, τον Απρίλιο του 1961, και την κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962.

Η διακυβέρνηση του Castro άντεξε, παρά τις προκλήσεις από τις διαδοχικές αμερικανικές διοικήσεις, επιβιώνοντας μέχρι τη συνταξιοδότησή του λόγω ασθένειας το 2008. Ο θάνατός του το 2016 σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής, αφήνοντας μια βαριά κληρονομιά στην κουβανική και την παγκόσμια πολιτική.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr