Νοσταλγώντας εκείνη τη μαγική στιγμή

Τέσσερις συγγραφείς καταγράφουν για λογαριασμό του Esquire το αποτύπωμα που άφησε η πανδημία πάνω μας. Σήμερα, σε ρόλο αφηγητή ο Βασίλης Κατσικονούρης.

Γράφει: Esquire Editors 23 Αυγούστου 2020

Πριν από τον κορονοϊό η νοσταλγία ήταν το μεγαλύτερο trend της εποχής μας – από τη μόδα και το σινεμά μέχρι τα video games και τα social media. Στον καιρό της καραντίνας όμως, απέκτησε μία διαφορετική δυναμική, έγινε αναγκαιότητα. Το Esquire προσκάλεσε τέσσερις συγγραφείς (Γιάννης Γορανίτης, Βασίλης Κατσικονούρης, Βαγγέλης Προβιάς, Γιώργος Σκαμπαρδώνης) να μοιραστούν τις σκέψεις που έκαναν κατά τη διάρκεια της καραντίνας σχετικά με το αποτύπωμα που άφησε πάνω μας η πανδημία. Σήμερα, σε ρόλο αφηγητή βρίσκεται ο Βασίλης Κατσικονούρης.

Νοσταλγώντας εκείνη τη μαγική στιγμή

Φέτος με την καραντίνα, κλεισμένος μέσα, έχασα εκείνη τη μαγική στιγμή που η άνοιξη διαρρέει μέσα στο καλοκαίρι. Ή μήπως αυτό έχει ήδη συμβεί και είναι από χρόνια τώρα που την έχω πια χαμένη; Εφέτος όμως ήταν που την νοστάλγησα.

16/8/77 (θεατροδιήγημα)

...ΗΤΑΝΕ μόλις που είχα γνωρίσει τη Ρόζα. Στο φροντιστήριο. Και είχα πάει ένα βράδυ από το σπίτι της. Όταν έλειπαν οι γονείς της. Διακοπές τον Αύγουστο. Και στο δωμάτιό της, στο παιδικό της δωμάτιο, είχε παντού αφίσες του Έλβις. Μόνο μ’ ένα πουκάμισο κι ένα μπλου τζιν. Και το κοκοράκι στα μαλλιά. Ξαπλώσαμε στο παιδικό της κρεβάτι πάνω στο κόκκινο καρό κουβερλί. Αυτή έτρεμε. Το ίδιο κι εγώ. Το δέρμα της ήταν τόσο απαλό... Τόσο απαλό που σου ’ρχονται δάκρυα άμα το σκέφτεσαι καμιά φορά μες στη νύχτα, την ώρα που όλοι κοιμούνται κι εσύ δεν μπορείς, απλώς δεν μπορείς, κάθεσαι εκεί στην κουζίνα και καπνίζεις. Δεν ξανάγγιξα ποτέ στη ζωή μου κάτι τόσο απαλό, το πιστεύεις;

Κι εκείνο το βράδυ έγινα άντρας. Επιτέλους ήμουν άντρας! Έφυγα από το σπίτι της Ρόζας και βάδιζα γρήγορα στο δρόμο, σχεδόν έτρεχα, το αίμα φούσκωνε και τραγουδούσε στις φλέβες μου, η καρδιά μου χτυπούσε περήφανα κι εγώ πήγαινα μπροστά, και πίσω ερχότανε η μπάντα μου, ναι, η μπάντα του βασιλιά, και παίζαμε το "Jailhouse rock", μυστικά, εκεί μες στο δρόμο, αλλά και τόσο δυνατά... Τόσο δυνατά, Τάσο, που αν ακουγότανε θα σπάζανε όλα τα τζάμια από τις πολυκατοικίες γύρω. Σαν την καρδιά μου. Και τ’ άλλο βράδυ ξαναπήγα στο σπίτι της Ρόζας. Και, δόξα τω Θεώ, ναι, ρε Τάσο, ήμουνα και πάλι άντρας, ρε γαμώτη μου!

(Σιωπή. Κοιτάζει τον ΤΑΣΟ με μάτια υγρά σαν σε έκσταση.)

Στο γυρισμό πάλι όλα τ’ αστέρια έλαμπαν και τα δέντρα έτριζαν· ξέρεις, να ’ναι Αύγουστος, να έχει καύσωνα κι εσύ να θες να κατουρήσεις· κι εκεί, σ’ ένα παρατημένο οικόπεδο όπου πας να ξαλαφρώσεις, εκεί, μέσα στ’ αγριόχορτα και τα σκουπίδια, να ξετρυπώνεις μόνος εσύ, ναι, σ’ ολόκληρη την πόλη μόνο εσύ, μια μικρή, ξεχασμένη απ’ τον Απρίλη άνοιξη, τόσο δα μικρούλα και δροσερή, να παραμονεύει εκεί μέσα... Και η μπάντα πίσω μου να παίζει: "Let’ s rock everybody, let’ s rock / Everybody in the whole cell block / Was dancing to the jailhouse rock".

Κι εγώ να είμαι ο αρχηγός της μπάντας, ο βασιλιάς του ροκ εν ρολ και του κόσμου όλου! Το άλλο πρωί σηκώθηκα και βγήκα αμέσως έξω, δε με χώραγε το σπίτι. Κι όπως έτρεχα με το ποδηλατάκι μου, περνάω απ’ το περίπτερο και βλέπω... Όλες οι εφημερίδες είχανε φωτογραφία το βασιλιά. Και τα γράμματα έλεγαν ότι ο βασιλιάς είχε φύγει. Και δεν υπήρχε ούτε μια φυλλάδα, ούτε μία σκατοφυλλάδα, που να τον δείχνει όπως ήτανε στο δωμάτιο της Ρόζας! Όλες τον είχανε φωτογραφία όπως τον έχουνε κι εδώ τώρα: ένας χοντρούλης στα λαμέ, να κουνάει τον κώλο του για τις κυρίες στο Λας Βέγκας. Έτσι θυμάμαι εγώ τη μέρα που πέθανε ο Έλβις Πρίσλεϋ... 16 Αυγούστου του 1977. Λίγο μετά που έκανα έρωτα πρώτη μου φορά. Θα μου πεις... και τι σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς και ο βασιλιάς έχει πεθάνει εδώ και χρόνια... Κι εμένα τώρα τελευταία δε μου πολυσηκώνεται.

(Ο ΤΑΣΟΣ βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα και ανάβουν. Σαν από κάποιο μακρινό τρανζίστορ να έρχεται το "Jailhouse rock". Στο σκοτάδι, φέγγουν οι κάφτρες από τα τσιγάρα τους).


Κατσικονούρης* Ο Βασίλης Κατσικονούρης έχει γράψει τα θεατρικά έργα Το γάλα, Καλιφόρνια ντρίμιν, Το μπουφάν της Χάρλεϋ, Καγκουρό, Οι αγνοούμενοι, Γκουντ λακ κ.ά. που έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με την πεζογραφία και τη σκηνοθεσία. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το "Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες" (Εκδ.Καστανιώτη) από όπου και προέρχεται το διήγημα "16/8/77".


 

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Ταινίες

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Τα μεγάλα αμερικανικά μυθιστορήματα που όρισαν κάθε αντρική δεκαετία

Η πορεία της ζωής μέσα από λογοτεχνικές σελίδες που αντέχουν στον χρόνο.

Τα βιβλία βελτιώνουν τη ψυχική υγεία

Η επιστήμη επιβεβαιώνει κάτι για το οποίο ήμασταν σίγουροι.