Όλα όσα έμαθε η ζωή στον Jeff Goldblum

Είναι αστείος, σπουδαίος ηθοποιός κι ένας μετρ του στυλ. Ο Jeff Goldblum σβήνει 67 κεράκια στην τούρτα της ζωής του.

Γράφει: Αργύρης Κούρσαλης 22 Οκτωβρίου 2019

Υπάρχουν μεγάλοι celebrities, υπάρχουν διάσημοι ηθοποιοί κι υπάρχει κι ο Jeff Goldblum: Ένας τύπος που δεν μπαίνει σε καλούπια και βρίσκεται εκτός συναγωνισμού. Τον γνωρίσαμε σε blockbusters, τον αγαπήσαμε μέσα από τις δουλειές του εδώ και τρεις δεκαετίες για τον μοναδικό του τρόπο και τις ευφυέστατες δηλώσεις και τώρα ήρθε η ώρα για να τον γνωρίσουμε ως μουσικό της τζαζ μουσικής. Ναι, εκτός από εξαιρετικός ηθοποιός και μετρ του στυλ, ο Jeff Goldblum έβγαλε έναν από τους καλύτερους jazz δίσκους της χρονιάς (The Capitol Studios Sessions) που φιγούραρε για αρκετό καιρό στην κορυφή του Billboard chart. Για τη δουλειά του αυτή αλλά και για όλα όσα του έμαθε η ζωή μίλησε στην αρχή της χρονιάς ισπανική έκδοση του Esquire

> Ο παππούς μου ήρθε στις Η.Π.Α από τη Ρωσία. Το όνομά του ήταν Josef Povartzik. Το άλλαξε γρήγορα όμως σε Goldblum. Ήταν ένα πολύ φτωχός άνθρωπος που ζούσε από τις καραμέλες που πουλούσε στο μικρό του μαγαζάκι.

> Ο πατέρας μου ήθελε να γίνει ηθοποιός, κατέληξε όμως να γίνει γιατρός. Ποτέ μου δεν τον ρώτησα με ποιον τρόπο κατέληξε σε αυτήν την επιλογή. Πέθανε το 1983 σε ηλικία 63 ετών. Θυμάμαι ότι μία φορά μου είχε πει μία ιστορία από τότε που ήταν 18 χρονών: "τρύπωσε" σε ένα μάθημα υποκριτικής κι αυτό που είδε τον έκανε να πει "Ω! αυτό εδώ είναι σε άλλο επίπεδο!". Όντως η σκηνή μπορεί να γίνει τρομακτικό μέρος. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος.

> Έχω παίξει τον γιατρό σε μερικές ταινίες. Η αλήθεια είναι ότι η επιστήμη πάντα με ενδιέφερε. Τώρα που έχω δύο παιδιά, το ένα είναι ενός και το άλλο τριών χρονών, σκέφτομαι πολύ σοβαρά σε τι θέλω και σε τι δεν θέλω να τα εκθέσω.

> Ο Δόκτωρ Goldblum ήταν υπέροχος ως πατέρας και πιστεύω ότι ήταν ένας από εκείνους τους "καλούς" τύπους. Εκείνη την εποχή οι γιατροί ήταν πολύ διαφορετικοί από ότι είναι σήμερα. Αυτόματα ενέπνεαν σεβασμό. Ο πατέρας μου ήταν ιδιαίτερα συνδεδεμένος με την "ταυτότητά του ως γιατρός" και τη θέση που αυτή του έδινε στην κοινότητα. Όταν κάποιος τον προσφωνούσε "κ. Goldblum", εκείνος το έπαιρνε σαν προσβολή και πάντα τον διόρθωνε: "Δεν είμαι ο κ. Goldblum, είμαι ο Δρ. Goldblum!" [γέλια].

> Θυμάμαι τον μαύρο χαρτοφύλακα που κουβαλούσε. Δεν ξέρω αν πια πουλούν τέτοιους -έχω πολλά χρόνια να δω κάποιον που να μοιάζει με εκείνον που κρατούσε ο πατέρας μου. Ήταν από εκείνους που τον έπαιρναν τηλέφωνο στο σπίτι και τον θυμάμαι, αφού έπαιρνε τον χαρτοφύλακα στα χέρια, να λέει "Ναι, εντάξει, έρχομαι...".

> Δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος που είμαι τώρα, εάν δεν είχα αφιερώσει τον εαυτό μου στο να ερμηνεύσω τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής μου.

> Ερωτεύτηκα την jazz όταν ήμουν ακόμη παιδί. Η μητέρα μου έκανε μαθήματα μουσικής κι εγώ ξεκίνησα να παίζω πιάνο, ιδιαίτερα jazz πιάνο, παρότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες είχα πάντοτε μία μπάντα με την οποία εμφανιζόμασταν αραιά και που. Είναι κάτι που πραγματικά αγαπώ. Σήμερα δηλώνω ότι η μουσική και η υποκριτική είναι δύο πράγματα μέσα στα οποία νιώθω άνετα, αν και δεν περίμενα ποτέ να φτάσω τόσο ψηλά με την The Mildred Snitzer Orchestra και τον πρώτο μας δίσκο, The Capitol Studios Sessions.

> Κάνω το επάγγελμά μου καθαρά από αγάπη. Πάντα ήταν έτσι για μένα. Οι ρόλοι αποτελούσαν ένας είδος ρομαντικής περιπέτειες μέσα στους οποίους ένιωθα ότι ήμουν μία άγρια καρδιά που προσπαθούσε να εκφραστεί και να είναι δημιουργική. Τα πράγματα έχουν πάει πραγματικά καλά για εμένα. Και παρόλα τα πολλά χρόνια που βρίσκομαι σε αυτό το επάγγελμα, ακόμη βρίσκει μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτό. Νιώθω σαν σπουδαστής που μαθαίνω κάτι καινούργιο κάθε μέρα. 

> Ομολογώ ότι στην αρχή η υποκριτική μου προκαλούσε τρόμο, ιδιαίτερα όταν δεν ήξερα ακριβώς τι πρέπει να κάνω. Με τον καιρό όμως μπαίνεις "στο πετσί" του επαγγέλματος. Μαθαίνεις, αν και συνεχίζεις να νιώθεις ότι εκθέτεις τον εαυτό σου περισσότερο από όσο αντέχεις. Ναι, είναι αλήθεια ότι σε κάνει να νιώθεις ευάλωτος και τρομαγμένος. Αν και σήμερα πια δεν βιώνω τον πανικό που βίωνα κάποτε.

> Είχα πολύ καλούς δασκάλους στο θέμα της ερμηνείας, όπως ο Sanford Meisner, δημιουργός της τεχνικής Meisner. Υπάρχουν κι άλλες παρόμοιες μέθοδοι, από πρωτοπόρους προηγούμενων εποχών, με τις οποίες έκτισαν τις καριέρες τους ηθοποιοί όπως ο Marlon Brando κι ο James Dean. Ήταν μέθοδοι που καταπιάνονταν με την προσωπική εξερεύνηση με σκοπό να κάνουν τις ερμηνείες όσο το δυνατόν πιο πραγματικές κι αληθινές. 

Όλα όσα έμαθε η ζωή στον Jeff Goldblum

> Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου star, ούτε αυτό υπήρξε ποτέ ο σκοπός μου. Τα πράγματα άλλοτε πηγαίνουν καλά κι άλλοτε όχι και τόσο. Στα ξεκινήματα της καριέρας μου υπήρξα τυχερός. Είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ένα ευρύ φάσμα από είδη και να δοκιμαστώ σε πολύ διαφορετικούς ρόλους, ακόμα κι αν ήταν μικροί. Ποτέ μου δεν προσπάθησα να πετύχω αυτό που πολλοί αποκαλούν "καριέρα". Είχα καλό ατζέντη και καλό manager. Εκείνοι ήταν που με βοήθησαν να πλοηγηθώ μέσα από τους σκοπέλους της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Είναι ξεκάθαρο για μένα πως δεν είμαι επιχειρηματίας και ποτέ μου δεν θέλησα να γίνω.

> Ο Robert Altman με έκανε να εμπιστευτώ τον εαυτό μου. Δούλεψα μαζί του στην ταινία Nashville (1975) και οι συμβουλές του ήταν πολύ σημαντικές για μένα. Άλλη μία πολύ σημαντική ανάμνηση για μένα ήταν το The Invasion of the Ultra Bodies (1978) κι ο σκηνοθέτης του, Philip Kaufman. Με έκανε να νιώσω πραγματικά σημαντικός. Χάρη στα λόγια του, ξεκίνησα να βλέπω τον εαυτό μου με έναν τρόπο που δεν το είχα κάνει ξανά ποτέ. Ήταν τεράστια βοήθεια κι ένα πραγματικό ορόσημο για μένα. 

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Ταινίες

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

O Don Letts είναι τόσο μεγάλος όσο το rock n' roll

Μιλήσαμε με τον άνθρωπο που πάντρεψε το punk με τη reggae για μουσικές επανάστασεις, τους Clash, τους skindheads και τα μυστικά του καλού μουσικού ντοκιμαντέρ.

John Peel: 15 χρόνια από τον θάνατο της μουσικής

Μία αναδρομή στα έργα και τις ημέρες του πιο επιδραστικού μουσικού παραγωγού του 20ου αιώνα που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο στις 25 Οκτωβρίου 2004.