The Last of Us: Το αριστούργημα των horror games

Η Naughty Dog έκανε και πάλι το θαύμα της. Το νέο trailer του The Last of Us Part II κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, η ποιότητα κινηματογράφησης θυμίζει τηλεοπτική σειρά υψηλού επιπέδου, τα γραφικά σε κάνουν να ξεχνάς ότι όσα βλέπεις δεν είναι αλήθεια, η ιστορία για άλλη μία φορά κεντρίζει το ενδιαφέρον κι όπως ήταν αναμενόμενο το παιχνίδι έγινε πολύ γρήγορα το talk of the town της παγκόσμιας gaming κοινότητας. Κάπου εδώ, όμως, καλό είναι να πατήσουμε το rewind για την απαραίτητη επανάληψη.

Η εταιρεία παραγωγής πίσω από το survival horror που κλέβει την παράσταση στο είδος εδώ κι έξι χρόνια, διατηρεί μία σχέση ζωής με το PlayStation. Ήταν εκείνη που δημιούργησε το θρυλικό Crash Bandicoot για λογαριασμό της Sony το 1996. Με το The Last of Us, όμως, πέρασε σε άλλη διάσταση δημιουργώντας ένα video game που πρώτα από όλα είναι μία εξαιρετική αφήγηση κι ύστερα οτιδήποτε άλλο. Η δράση, η αγωνία, τα "τέρατα", οι πυροβολισμοί και το gameplay έρχονται (αναγκαστικά) σε δεύτερη μοίρα. Έτσι, η δεύτερη συνέχεια του παιχνιδιού αναμένεται ως ο Μεσσίας που θα οδηγήσει τους gamers στη Γη της Επαγγελίας.

Ποιο είναι το trademark του τίτλου; Ήδη από τα πρώτα λεπτά της πρώτης συνέχειας (που κυκλοφόρησε το 2013), βλέπουμε ότι το σκηνοθετικό δίδυμο των Bruce Straley και Neil Druckmann ναι μεν χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα tricks της σύγχρονης βιομηχανίας του gaming, το focus όμως δεν φεύγει ποτέ από την σφιχτοδεμένη πλοκή και την εξαιρετική αλληλεπίδραση που έχουν μεταξύ τους οι ούτως ή άλλως τρομερά ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

---

To The Last of Us αποτελεί πολύ καλή απόδειξη για το ότι δεν υπάρχουν "παιδικά" genres. Το horror μπορεί να είναι βαθιά ανθρώπινο χωρίς να ζηλεύει τίποτα από τα άλλα πιο "σοβαρά" είδη.

---

Αυτό που λέμε zombie apocalypse είναι ίσως ένα από τα πιο διαδεδομένα formats στην pop κουλτούρα τα τελευταία χρόνια. Όχι μόνο στις κονσόλες και τους υπολογιστές αλλά σε σινεμά, τηλεόραση, βιβλία και κόμικς. Σε τέτοιον βαθμό ώστε οι βασικές του αρχές να μοιάζουν πια αναμασημένες και πολύ συχνά να ξεχειλώνονται. Στο The Last of Us, όμως, η ψευδορεαλιστική συνθήκη που πατά στη βιολογία, όπου ένας μύκητας μετατρέπει τους ανθρώπους σε "νεκροζώντανα" πλάσματα, χρησιμοποιείται με τέτοιον τρόπο που όχι απλά δεν ξενίζει αλλά δείχνει απόλυτα φυσική. Αυτό, βέβαια, είναι απλά η αρχή.

Κάθε κίνησή κουβαλά ηθικό αντίκτυπο σε αυτόν τον post-apocalyptic κόσμο

Όσο η ιστορία εξελίσσεται, τόσο πιο φανερό γίνεται το γεγονός ότι δημιουργοί του παιχνιδιού δεν είχαν πρόθεση απλά να αποτίσουν φόρο τιμής στον George Romero και στην splatter/horror παράδοση. Εδώ οι χαρακτήρες αναπτύσσονται , μέσα από στρατηγικά σκηνοθετημένες σκηνές, σαν κανονικοί άνθρωποι (κι όχι σαν χάρτινες μαριονέτες) που έρχονται αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο φόβο όλων των εποχών: τον αφανισμό του είδους μας. Ή με άλλα λόγια το The Last of Us αποτελεί πολύ καλή απόδειξη για το ότι δεν υπάρχουν "παιδικά" genres. Το horror μπορεί να είναι βαθιά ανθρώπινο χωρίς να ζηλεύει τίποτα από τα άλλα πιο "σοβαρά" είδη.

Οι σκηνές μάχης δεν είναι ποτέ υπερβολικές, οι "κακοί" θυμίζουν περισσότερα τρομαγμένα ζώα που ζουν ενστικτωδώς κι όχι άμυαλα τέρατα, οι διάλογοι είναι απόλυτα φυσικοί κουβαλώντας μία σχεδόν λογοτεχνική ποιότητα, η σχέση του Joel και της Ellie, μία σχέση πατέρα-κόρης ανάμεσα σε έναν άντρα που η ζωή του στέρησε ό,τι αγαπούσε πιο πολύ και μία έφηβη, είναι όλα στοιχεία που προσδίδουν έξτρα δόσεις ρεαλισμού. Μάλιστα η εξολόθρευση των εχθρών δεν γίνεται σε λογικές shoot' em up. Δεν πρόκειται για κάποιο λούνα παρκ όπου πυροβολείς άψυχες κορύνες. Κάθε κίνησή κουβαλά κι ένα ηθικό αντίκτυπο μαζί της σε αυτόν τον post-apocalyptic κόσμο.

Η αναμενόμενη βία δεν είναι ένα fun στοιχείο για να πάρεις περισσότερους πόντους και να χαλαρώσεις ύστερα από μία δύσκολη μέρα. Η βία έρχεται ως αναγκαίο κακό σε έναν κόσμο που πάει κυριολεκτικά κατά διαόλου κι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας οφείλουν να επιβιώσουν. Έτσι, όταν η "επιβίωση" μπαίνει στην εξίσωση, η ηθική πάει περίπατο. Οι εκτελέσεις δείχνουν σταδιακά όλο και πιο αιματηρές - αν, όμως, κάποιος δει πέρα από την επιφάνεια θα αντιληφθεί γρήγορα ότι είναι περισσότερο εκείνη η βία που ταιριάζει στην άγρια φύση, κι όχι η βία που μπαίνει σε μεγάλες δόσεις στα block busters για να φέρει τα απαραίτητα εισιτήρια. Το The Last of Us δεν είναι μία μυθική περιπέτεια σε έναν μαγικό κόσμο. Εδώ ο θάνατος είναι πανταχού παρών και, κυρίως, δείχνει τρομακτικά πραγματικός.

---

O Joel και η Ellie είναι δύο χαρακτήρες που έχουν ήδη γράψει χρυσές σελίδες στην ιστορία του gaming.

---

Ναι, κι όμως, οι χαρακτήρες μπορεί να βιώνουν χαρά και προσωρινή ευτυχία δίπλα σε κατακρεουργημένα σώματα μη-ανθρώπων. Αν κάποιος καταφέρει να χωνέψει τη δύσκολη αλήθεια ότι η επιβίωση είναι η πιο ισχυρή δύναμη στον ανθρώπινο οργανισμό, τότε εύκολα θα δει την αλήθεια να διαγράφεται με νέον γράμματα: Το The Last of Us είναι ένα κορυφαίο αριστούργημα της αφήγησης και το Part 2 μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες του gaming σήμερα. 

Πώς, όμως, θα καταφέρουν οι δημιουργοί να επαναλάβουν τον θρίαμβο; Η κατάσταση δεν είναι ευνοϊκή, αφού πολύ συχνά είναι εύκολο κανείς να πέσει θύμα της ίδιας της επιτυχίας τους ή στην περίπτωση των Straley και Druckmann θύμα της ίδιας της μεγαλοφυΐας τους. Καλύτερα όμως ας μην προτρέχουμε και κυρίως να μην γκρινιάζουμε πριν δούμε το τελικό αποτέλεσμα τον Φεβρουάριο του 2020. Ίσως έχουν κι άλλους κρυμμένους άσσους στο μανίκι τους, πέρα από τους Joel και Ellie, δύο χαρακτήρες που έχουν ήδη γράψει χρυσές σελίδες στην ιστορία του gaming.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr