Οι εξωφρενικές ρήτρες του ενός δισεκατομμυρίου

Πριν μερικές ημέρες, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωνε την επέκταση του συμβολαίου του Pedri μέχρι το 2026. Λίγα 24ωρα μετά, πάλι οι Μπλαουγκράνα, επέκτειναν τη συμφωνία τους και με το έτερο παιδί-θαύμα, Ansu Fati, μέχρι το 2027. Και στις δύο περιπτώσεις, μπήκαν οι εξωφρενικές -ή όχι και τόσο- ρήτρες του ενός δισεκατομμυρίου. Υπάρχει όμως λογική σε όλο αυτό; 

Η περίπτωση της Ισπανίας

Οι ρήτρες εξαγοράς (τα buy-out clauses που λέμε στο χωριό) είναι κάπως διαφορετικές συγκριτικά με τον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό κόσμο. Αποτελούν σχεδόν υποχρεωτικό στοιχείο των περισσότερων συμβολαίων που υπογράφονται μεταξύ ομάδων και ποδοσφαιριστών και συνήθως εκτείνονται σε δυσθεώρητα επίπεδα, ακόμη και για το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία κάποιου παίκτη. 

Στην πραγματικότητα μιλάμε για μία προσπάθεια δέσμευσης ενός αθλητή προς την ομάδα, καθώς αν επιθυμεί να αποχωρήσει πριν το τέλος του εν ενεργεία συμβολαίου του, θα πρέπει να εξαγοράσει -είτε ο ίδιος είτε ο σύλλογος που επιθυμεί να τον κάνει δικό του- τη συμφωνία που έχει υπογράψει. 

Αυτή είναι συνήθως μία εξαιρετικά περίπλοκη διαδικασία, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει πολλούς όρους που σχετίζονται και με το φορολογικό κομμάτι τέτοιου είδους συμφωνιών. Πολλές από αυτές τις περιπτώσεις καταλήγουν ακόμη και στις δικαστικές αίθουσες - τέτοιες ήταν οι περιπτώσεις των μετακινήσεων του Ander Herrera από την Αθλέτικ Μπιλμπάο στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, του Javi Martinez και πάλι από τους Βάσκους στην Μπάγερν Μονάχου και του Matuzalem από την Σαχτάρ Ντόνετσκ στη Σαραγόσα.

Υπάρχει κάποιο νόημα σε όλα αυτά;

Οι ρήτρες αποδέσμευσης από τον κόσμο του ποδοσφαίρου δεν έχουν δοκιμαστεί ποτέ υπό το πρίσμα των ευρπωαϊκών νόμων - περιορίζονται στο πλαίσιο των εμπορικών συναλλαγών: Εάν "ενεργοποιηθεί' ένα ποσό αυτόματης αποδέσμευσης, η ομάδα θα δεσμευτεί συμβατικά να αποδεχτεί το προσφερόμενο ποσό και να απελευθερώσει το 'εμπόρευμά' της, δηλαδή τον ποδοσφαιριστή.

Αν το club αρνηθεί αρχικά, θα υπάρξουν περαιτέρω διαπραγματεύσεις μέχρι να βρεθεί η χρυσή τομή. Το έχουμε δει να συμβαίνει πολλές φορές και θα το δούμε ακόμη περισσότερες στο άμεσο μέλλον, ειδικά όσον αφορά τα κορυφαία ονόματα των καιρών μας, όπως τον Kylian Mbappe και τον Erling Haaland.

Υπάρχει πάντοτε ακόμη και το ενδεχόμενο ένας παίκτης να είναι διατεθειμένος να κατεβεί στην ποδοσφαιρική κλίμακα για να έχει μεγαλύτερη προβολή και χρόνο παιχνιδιού βραχυπρόθεσμα, με την προϋπόθεση ότι μια ρήτρα αποδέσμευσης θα εισαχθεί στο συμβόλαιό του. Κάτι τέτοιο θα βοηθήσει τον ίδιο, αν παίζει καλά, να τραβήξει την προσοχή μίας μεγαλύτερης ομάδας, η οποία στη συνέχεια θα μπορεί στη συνέχεια να ενεργοποιήσει την προκαθορισμένη ρήτρα αποδέσμευσης.

Οι μεγαλύτερες ρήτρες αποδέσμευσης στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο αυτή τη στιγμή:

• Gareth Bale (Ρεάλ Μαδρίτης): €497.000.000
• Sergi Roberto (Μπαρτσελόνα): €497.000.000
• Gerard Pique (Μπαρτσελόνα): €497.000.000
• Vinicius Jr. (Ρεάλ Μαδρίτης): €695.000.000
• Marco Asensio (Ρεάλ Μαδρίτης): €695.000.000
• Isco (Ρεάλ Μαδρίτης): €695.000.000
• Federico Valverde (Ρεάλ Μαδρίτης): €745.000.000
• Luka Modric (Ρεάλ Μαδρίτης): €745.000.000
• David Alaba (Ρεάλ Μαδρίτης): €844.000.000
• Karim Benzema (Ρεάλ Μαδρίτης): €1.000.000.000
• Pedri (Μπαρτσελόνα): €1.000.000.000
• Ansu Fati (Μπαρτσελόνα): €1.000.000.000

Εντελώς συμπτωματικά, όλες αφορούν την Μπαρτσελόνα και την Ρεάλ Μαδρίτης - διόλου τυχαία. Σε άλλα νέα, η Νιούκαστλ παραμονεύει στη γωνία, επιθυμώντας να δείξει την οικονομική της υπεροχή.

 

 

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr