Η Athena του Romain Gavras είναι η άλλη όψη του Emily in Paris

Από τις 23 Σεπτεμβρίου που έγινε διαθέσιμη στο Netflix, όλοι μιλούν για την Athena του Romain Gavras, σε σημείο που αν δεν την έχεις δει (ακόμη) να νιώθεις να σε κατατρέχει, να σε εξουσιάζει το fomo. Υπό κράτος φόβου μην και μείνω πίσω την είδα κι εγώ την προηγούμενη εβδομάδα, έχοντας ακούσει και διαβάσει τα μύρια όσα για την πάρτη της, από το ότι είναι μια πολύ μέτρια ταινία μέχρι το ότι ξεπλένει την αστυνομία, ενώ πολλές "διαφωνίες με τον Gavras" είχαν να κάνουν με το φινάλε που έδωσε στο υποψήφιο για τον Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας έργο του.

Η Rosalía πότε βγαίνει;

Οι περισσότεροι του την είχαν στημένη πριν καν δουν την ταινία, για το βιντεοκλιπικό του παρελθόν, καθώς έχει γυρίσει αρκετά music videos, με πιο επιτυχημένο το αριστουργηματικό Bad Girls της M.I.A. Στη μακράς διαρκείας σκηνή που ανοίγει την Athena, όλοι αυτοί ίσως βρήκαν μία κάποια εκλεκτική συγγένεια με το Saoko της Rosalia (με την οποία δεν έχει συνεργαστεί), αλλά και σε όλη την αισθητική του φιλμ υπάρχουν κινηματογραφικοί τρόποι που παραπέμπουν σε τεχνικές βιντεοκλιπάδων, κάτι που ανανεώνει τη σύγχρονη φιλμική γλώσσα, της δίνει ρυθμό, όπως είχε γίνει με το cinéma du look στα 80s.

Πολιτικό ή κοινωνικό φιλμ;

Προσωπικά, αμφιταλαντεύομαι για το αν θα εντάξω το Athena μέσα μου στα πολιτικά ή στα κοινωνικά φιλμ, δεδομένου του ότι ασχολείται με ένα δράμα που είναι πρωτίστως οικογενειακό και η πλοκή του είναι κάπως απλοϊκή για να το θεωρήσω πολιτικό δράμα.

Τι εννοώ; Πως είναι εμφανές ότι πρόκειται για μια ταινία που απευθύνεται στο μαζικό κοινό του Netflix, εξ ου και τα πολλά κλισέ στο σενάριο, που την κάνουν να βρίσκεται στο όριο ανάμεσα στο γαλλικό και το χολιγουντιανό σινεμά.

Αυτό με έκανε να σκεφτώ πως ίσως αν κάποτε μιλούσαμε για ευρωπαϊκό και αμερικανικό κινηματογράφο, στο μέλλον, με την πλήρη νετφλιξοποίηση του entertainment industry, θα μιλάμε για ευρωπαϊκό, αμερικανικό, κορεατικό, X-ικό Netflix.

Όσο για το φινάλε της ταινίας; Κόντρα σε όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί, εμένα μου φάνηκε από δικαιολογημένο ως αναμενόμενο.

> Διάβασε ακόμα: Όταν η Emma Stone ρώτησε τον Γιώργο Λάνθιμο τι της βρήκε

Σε ποιο Παρίσι να πιστέψουμε;

Είτε έχεις είτε δεν έχεις πολιτικές ανησυχίες, το Athena σε κάνει να σκεφτείς το ότι η ζωή σου μπορεί να αλλάξει δραματικά από το ένα λεπτό στο άλλο, να ψυχανεμιστείς τον ήσυχο αναβρασμό που υπάρχει στα banlieues και το πόσο εύφλεκτη είναι η ζωή στο Παρίσι, πίσω από το τουριστικό πρόσωπο του κέντρου του, πίσω από τη ροδοζαχαρένια πραγματικότητα του Emily in Paris, μιας σειράς που επίσης είναι διαθέσιμη στο Netflix. 

> Διάβασε ακόμα: 20 λεπτά με την Alma Jodorowsky

Αξίζει να δεις το Athena;

Παρότι (λέω πως) είμαι κατά των αποτιμήσεων των έργων τέχνης, καλής και κακής, με αισθητικούς όρους και αισθάνομαι άβολα όταν με ρωτούν αν μου άρεσε π.χ. μια ταινία ή μια θεατρική παράσταση που είδα, το Athena αξίζει να το δει κανείς (3 στα 5 αστεράκια του δίνω), όχι για να μην τον πιάσει fomo, αλλά γιατί είναι πιθανό να έχει κάτι να του πει, κάτι να του δώσει, ακόμα κι αν το βρει σε κάποια σημεία βαρετό. 

 

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

 

 

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr