Ήταν απλά θέμα χρόνου να συμβεί η τραγωδία στη Μόρια

Χρειάστηκε ένας θάνατος για σκύψουμε με σοβαρότητα πάνω από το προσφυγικό ζήτημα.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 01 Οκτωβρίου 2019

Ο θάνατος μίας γυναίκας που την έφαγαν ζωντανή οι φλόγες δεν θα έπρεπε να προκαλεί τίποτα άλλο πέρα από θλίψη. Δυστυχώς, όμως, στο ελληνικό ίντερνετ πολλές φορές η λογική καταργείται. Όπως ακριβώς, δηλαδή, συνέβη μετά τη φωτιά που ξέσπασε στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας, στη Λέσβο, την Κυριακή. Οι ακραίες φωνές που ακούστηκαν στο διαδίκτυο λέγοντας το κλασικό "καλά να πάθει" ήταν για άλλη μία φορά η απόδειξη πως πολλοί συμπολίτες μας -όσο παράλογο κι αν ακούγεται- ζουν ανάμεσά μας έχοντας χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς. "Καλά να πάθει", έτσι επειδή, πολύ απλά, γεννήθηκε με άλλο χρώμα.

"Τον τελευταίο καιρό δεχόμαστε στο νησί πολύ περισσότερους πρόσφυγες. Ο αριθμός αγγίζει τους 100 ανθρώπους την ημέρα ενώ μέχρι πρόσφατα οι αφίξεις ήταν 50-60 την εβδομάδα. Στον επόμενο μήνα μπορεί να υπάρχουν τρεις χιλιάδες καινούργιες ψυχές" ήταν τον περασμένο Ιούλιο τα προφητικά, δυστυχώς, λόγια του Γιώργου Πατλάκα, ιθύνοντα νου της Cosmos FC, της ποδοσφαιρικής ομάδας του νησιού που αποτελείται από πρόσφυγες. Στη Μόρια οι εγκαταστάσεις μπορούν να φιλοξενήσουν έως και 3.000 ανθρώπους. Οι αναφορές όμως κάνουν λόγο για ίσως περισσότερες από 12.000 ψυχές. Σε πολύ απλά μαθηματικά: Η εξίσωση δεν "βγαίνει".

Ήταν απλά θέμα χρόνου να συμβεί η τραγωδία στη Μόρια

Το debate γυρίζει περισσότερο γύρω από το ποιος φταίει και πολύ λιγότερο γύρω από τον θάνατο μίας γυναίκας

Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις εδώ και καιρό κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, υπάρχουν καταγεγραμμένες δηλώσεις από υπευθύνους των Ηνωμένων Εθνών ότι δεν τηρούνται οι απαραίτητες προδιαγραφές, οι άνθρωποι που ζουν από κοντά το προσφυγικό ζήτημα στο νησί -όπως ο Γιώργος Πατλάκας- κάνουν λόγο για προσωπικό που προσπαθεί όσο πιο σκληρά μπορεί, παράλληλα όμως (κι όπως είναι τελείως αναμενόμενο) οι συνθήκες είναι τραγικές. Ή μάλλον για να το πούμε πιο σωστά είναι απάνθρωπες. Χωρίς καμία διάθεση αστεϊσμού, όταν άνθρωποι στοιβάζονται υπεράριθμοι σε κλειστούς χώρους, το ατύχημα δεν αργεί ποτέ να γίνει. Η ανθρώπινη ιστορία το έχει αποδείξει ξανά και ξανά.

Οι πρόσφυγες σήμερα διαδηλώνουν στη Μόρια. Όπως είναι λογικό επικρατεί αναταραχή. Οι εικόνες από την πυρκαγιά έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου ενώ πριν λίγες ώρες οι κάμερες κατέγραψαν έναν πολύ χαρακτηριστικό τρόπο διαμαρτυρίας: Την περιφορά ενός ανθρώπου σε νεκροσέντονο. Την ίδια στιγμή, εδώ και περισσότερες από 40 ώρες μετά, το ελληνικό ίντερνετ παραμένει σε έκρυθμη κατάσταση. Η οργή κυριαρχεί. Οι ψύχραιμες τοποθετήσεις σπανίζουν. Το debate γυρίζει περισσότερο γύρω από το ποιος φταίει και πολύ λιγότερο γύρω από τον θάνατο μίας γυναίκας.

Το πρόβλημα είναι τουλάχιστον σύνθετο αν όχι δυσεπίλυτο. Όλοι μπορούμε να δείξουμε τους ενόχους με το δάχτυλο: Τις αλλεπάλληλες ελληνικές κυβερνήσεις που δεν πήραν κατάλληλα μέτρα, τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που δεν παίρνουν το μερίδιο που τους αναλογεί από το κύμα των προσφύγων, τους λαθρέμπορους ψυχών από την άλλη άκρη του Αιγαίου που έχουν στήσει μία βιομηχανία θανάτου, τα Ηνωμένα Έθνη που κάνουν "παρατηρήσεις" αλλά δεν δρουν άμεσα. Πριν, όμως, δείξουμε με το δάχτυλο κάποια άλλη πλευρά καλό είναι να αναλογιστούμε τι ακριβώς έχουμε κάνει εμείς για όλα αυτά - κι αν έχουμε κάνει, τελικά, οτιδήποτε άλλο εκτός από το αρθρώνουμε άναρθρο λόγο στον μεγάλο χυλό του ελληνικού ίντερνετ.


Ο θάνατος της γυναίκας στη Μόρια της Λέσβου, η ακούσια θυσία της, ίσως οδηγήσει στην καλυτέρευση των συνθηκών στον καταυλισμό.


Πώς είναι δυνατόν να παραμένουμε ψύχραιμοι μπροστά στο ανθρώπινο δράμα; Μήπως ήρθε η ώρα να οργιστούμε; Δυστυχώς ο τροχός της ιστορίας γυρίζει πολύ αργά και πολύ συχνά περισσότερο αργά από ότι θα έπρεπε. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης σε αυτό. Το προσφυγικό ζήτημα απασχολεί όλη την υφήλιο χωρίς όμως να φαίνεται ότι έχει βρεθεί κάποια συγκεκριμένη και βιώσιμη λύση - πέρα από υπερβολές, τύπου Μatteo Salvini, για μπετόν αρμέ-σύνορα που μέχρι σήμερα δεν οδηγούν πουθενά πέρα από την ψηφοθηρία. 

Μόρια Μυτιλήνη Λέσβος καταυλισμός

Αν, τελικά, προσπαθήσουμε να ακούσουμε πέρα από τον αχό που έχει σηκωθεί, ίσως διαπιστώσουμε μία πολύ άβολη αλήθεια που ήδη διαφαίνεται στον ορίζοντα. Ο θάνατος της γυναίκας στη Μόρια της Λέσβου, η ακούσια θυσία της, ίσως οδηγήσει στην καλυτέρευση των συνθηκών στον καταυλισμό.  Γιατί, ως συνήθως, χρειάζεται μία πραγματική τραγωδία για να ξυπνήσουμε τόσοι εμείς οι πολίτες όσο και οι ιθύνοντες από τον ψηφιακό λήθαργο· εκεί όπου τα πάντα είναι εικόνες και βίντεο που συμβαίνουν κάπου πολύ πολύ μακριά από εδώ. 

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Περιβάλλον

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Η ομιλία του Donald Trump στα Ηνωμένα Έθνη μόνο αστεία δεν ήταν

Ο Πλανητάρχης απέδειξε για άλλη μία φορά ότι αγκαλιάζει τις πιο κοινές συνωμοσιολογίες.

Η παράξενη ιστορία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας

Επτά σταθμοί στην 70χρονη πορεία του κομμουνιστικού κράτους που ασπάστηκε τον καπιταλισμό.