Το Final Fantasy VIII ήταν πάντοτε αλλόκοτο, αυτό όμως το έκανε αξέχαστο

Τα ιαπωνικά rpgs είναι turn based ενώ τα rpgs της Δύσης προτιμούν το real time. Τα τελευταία έχουν μεσαιωνικό ή sci-fi σενάριο ενώ οι Ιάπωνες δεν θέλουν να βάζουν φραγμούς στη φαντασία τους. Χωρίς τα προηγούμενα λόγια να είναι αξίωμα, σίγουρα αποτελούν μία παρατήρηση που βασίζεται σε αληθινά δεδομένα. Εκείνο όμως που είναι σίγουρο είναι πως στα ιαπωνικά rpgs μπορείς να βρεις επί της ουσίας τα πάντα: ρομπότ και δράκους, ιππότες κι εξωγήινους, συνωμοσίες και μελό love stories, κοινωνικό προβληματισμό και χιούμορ δημοτικού. Κι αν υπάρχει υπάρχει ένα αλλόκοτο rpg στην ιστορία των rpgs, αυτό δεν είναι άλλο από το  Final Fantasy VIII.

Φυσικά, ίσως αυτό να αποτελεί τη διαχρονική γοητεία του. Το 1999 η Square έβγαζε στις gaming αγορές τον συγκεκριμένο τίτλο, ένα video game που αποτελούσε συνέχεια μίας επιτυχημένης σειράς, η οποία μάλιστα είχε φτάσει στο peak της με το "νούμερο εφτά". Τι θα μπορούσαν να κάνουν λοιπόν για να ξεπεράσουν έναν πήχη που είχε φτάσει ήδη πάρα πολύ ψηλά οι δημιουργοί του; Πολλά. Τι έκαναν, τελικά; Ό,τι τους κατέβηκε στο κεφάλι. Το αποτέλεσμα όμως, 20 χρόνια μετά, τους δικαιώνει.

 Η κριτική για το Final Fantasy VIII υπήρξε πάντα αυστηρή, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τον προκάτοχό του. Όμως το γεγονός ότι ακόμα γίνεται κουβέντα για αυτό είναι μία νίκη του ενάντια στον χρόνο. Παίκτες κι ειδικοί έχουν γκρινιάξει μέσα από τα χρόνια για τα προβληματικά σε φάσεις games mechanics, τους υπερβολικούς και καμιά φορά ρηχούς χαρακτήρες, για sublplots που δεν έβγαζαν νόημα και -κυρίως- για ένα τόσο μεγαλεπήβολο σενάριο που έκανε το μυαλό των gamers πουρέ.

Αν κάποιος όμως ξεπερνούσε όλα αυτά τα υπαρκτά προβλήματα ήταν έτοιμος για μία πολύ αλλόκοτη εμπειρία ζωής. Το πόσο πολύ είχαν πιστέψει σε αυτό οι δημιουργοί φαίνεται ήδη από τους τίτλους αρχής: τα χολιγουντιανά blockbusters της εποχής θα μπορούσαν να διδαχθούν μερικά πράγματα για το πώς η υπερβολή μπορεί να πουληθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (χρησιμοποιώντας συμφωνική μουσική και χορωδία που ψάλλει στα λατινικά).

Αν όμως δεν είχες την τύχη να παίξεις το Final Fantasy VIII, θα αναρωτιέσαι ποιο είναι το story του. Πρωταγωνιστής είναι ο Squall Leonhart, μαθητής του Balamb Garden, ενός σχολείου που πρακτικά εκπαιδεύει παιδιά για να γίνουν μισθοφόροι πολεμιστές. Άβολο μεν, πραγματικό δε. Εκείνος μαζί με μία παρέα άλλων νεαρών μισθοφόρων θα μπλέξει σε μία κατάσταση που θυμίζει επαναστάτες κι αντεπαναστάτες ενώ ο απόλυτος εχθρός ακούει στο όνομα Edea· μία μάγισσα που έχει σκοπό να είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα του κόσμου χρησιμοποιώντας κάτι που λέγεται Time Compression. 

Σενάριο βγαλμένο από την παρανοϊκή φαντασία κάποιο δημιουργού anime, εντυπωσιακά γραφικά, μεγάλες απαιτήσεις για στρατηγική σκέψη, τέρατα και villains που σε έκαναν να κολλάς άσχημα, ένα mini-game που προκαλούσε εθισμό και, γενικά, δεκάδες ώρες μπροστά στο PC που σε έκαναν να χάνεσαι από την πραγματικότητα λες και είσαι κομμάτι κάποιας νουβέλας του William Gibson. 

Το Final Fantasy VIII δεν ήταν σε καμία περίπτωση τέλειο. Οι αδυναμίες του είναι χτυπητές. Σε αντίθεση όμως με πολλά άλλα games που παρουσιάζονται ως αψεγάδιαστα, εκείνο κατάφερε κάτι πολύ πιο δυνατό: άφησε αναμνήσεις που αντέχουν στον χρόνο.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr