Ο πιο άγριος αγώνας όλων των εποχών

Στην Ολυμπιάδα του 1956 συναντήθηκαν στην πισίνα οι ομάδες πόλο της Σοβιετικής Ένωσης και της Ουγγαρίας. Λίγο πριν, τα τανκς της πρώτης είχαν εισβάλλει στη δεύτερη.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 06 Δεκεμβρίου 2020

"Είναι η καλύτερη ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ" είχε δηλώσει ο Quentin Tarantino σχετικά με το Freedom's Fury (2006), το αθλητικό ντοκιμαντέρ στο οποίο ήταν συμπαραγωγός. Μήπως απλά ευλογούσε τότε τα γένια του; Όχι, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πισίνα της Μελβούρνης κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1956 είναι αναμφισβήτητα ανάμεσα στις πιο δυνατές σπορ στιγμές όλων των εποχών.

Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς τα σοβιετικά τανκς μπήκαν στη Βουδαπέστη με σκοπό να καταπνίξουν μία εξέγερση, η οποία βασίστηκε κυρίως στους νέους ανθρώπους και ζητούσε όχι κάτι παράλογο αλλά περισσότερες δημοκρατικές ελευθερίες. Εκείνη την περίοδο η ομάδα πόλο της Ουγγαρίας προετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε ένα αθλητικό κέντρο έξω από την πρωτεύουσα. Οι παίκτες της Εθνικής Ομάδας παρακολούθησαν, σκαρφαλωμένοι στο βουνό κι από μακριά, τον καπνό από τις οδομαχίες που κύκλωνε την πόλη.  

Ο αιματηρός αγώνας

"Blood in the Water", με αυτήν την ονομασία έμεινε γνωστή στην ιστορία η αναμέτρησης της Ουγγαρίας με τη Σοβιετική Ένωση στις 6 Δεκεμβρίου του 1956 στη Μελβούρνη. Το σκηνικό για να ξεφύγουν τα πράγματα από κάθε έλεγχο είχε στηθεί πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Οι παίκτες της Ουγγαρίας μάλιστα δεν γνώριζαν τις μέρες του τουρνουά τι ακριβώς συμβαίνει με τους συγγενείς και τους φίλους του. Ζούσαν σε μία αγωνία για το τι θα έβρισκαν όταν θα γύριζαν πίσω και για το τι ακριβώς τους περίμενε. Στο μυαλό τους, ο αγώνας αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να ξεπλύνουν την ήττα σε πολιτικό επίπεδο. Να πάρουν την εκδίκησή τους.


Τα πράγματα δεν άργησαν να ανάψουν καθώς οι μπουνιές και οι κλωτσιές ξεκίνησαν ήδη από το πρώτο λεπτό.


Τη μέρα του αγώνα, οι Ούγγροι που μάθαιναν ρώσικα στο σχολείο, ξεκίνησαν να βρίζουν τους Σοβιετικούς. Ο σκοπός τους ήταν να τους εκνευρίσουν, να τους αποπροσανατολίσουν. Όταν οι ομάδες έπεσαν στην πισίνα, στις εξέδρες είχε μαζευτεί ένα κοινό αποτελούμενο από Ούγγρους μετανάστες, Αυστραλούς και Αμερικανούς φιλάθλους. Όλους, δηλαδή, εχθρικούς προς την ομάδα των Σοβιετικών.

Τα πράγματα δεν άργησαν να ανάψουν καθώς οι μπουνιές και οι κλωτσιές ξεκίνησαν ήδη από το πρώτο λεπτό. Απλά στο πόλο, το οποίο θεωρείται από πολλούς το πλέον "αντρικό" σπορ, τα χτυπήματα πέφτουν συνήθως κάτω από το νερό. Το ξύλο δεν φαίνεται. Παρά μόνο μονάχα όταν κυριολεκτικά ανοίξει κάποια μύτη. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για γυμνασμένους πολίστες του πρώην Ανατολικού μπλοκ, αθλητές δηλαδή μπαρουτοκαπνισμένους σε πολύ δύσκολες συνθήκες, τότε μπορεί εύκολα να πιάσει το κλίμα που επικρατούσε.

Όσο οι αψιμαχίες εξελίσσονταν σιγά σιγά σε κανονικό καβγά, οι Ούγγροι παίκτες φόρτωναν τη σοβιετική εστία με γκολ. Στον πίνακα και με ένα λεπτό να απομένει για τη λήξη το αγώνα, το σκορ έγραφε 4-0. Τότε ήταν που η κατάσταση ξέφυγε κανονικά: Ο Ervin Zádor της Ουγγαρίας δέχθηκε ένα πολύ σκληρό χτύπημα από τον Valentin Prokopov, το φρύδι του σκίστηκε άσχημα, οι φίλαθλοι εξαγριώθηκαν, πήδηξαν από τις εξέδρες, έφτασαν μίαν ανάσα από το νερό, απείλησαν τους Σοβιετικούς με φωνές και χειρονομίες και η αστυνομία επενέβη για να μη γενικευτεί η σύρραξη. Ο θρύλος, μάλιστα, θέλει την πισίνα να έχει βαφτεί κόκκινη - αν και αυτό μάλλον πρόκειται για υπερβολή.

Ο πιο άγριος αγώνας όλων των εποχώνΟι Ούγγροι βγήκαν νικητές από τον πιο άγριο αγώνα όλων των εποχών. Πήραν μία μικρή νίκη με τεράστιο ηθικό αντίκτυπο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση που δεν άφηνε κανένα από τα κράτη-δορυφόρους της να αναπνεύσει. Ο Zádor και κάποιοι άλλοι συμπαίκτες του, αφού νίκησαν την Γιουγκοσλαβία και αναδείχθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες, αυτομόλησαν στη Δύση. Εκείνοι ξέφυγαν από το βλέμμα του μεγάλου σοβιετικού αδερφού και βρέθηκαν στην αγκαλιά του άλλου, εκείνου της Δύσης.

Η Ουγγαρία κέρδισε έναν αγώνα πόλο που έμεινε γνωστός ως ο πιο αιματηρός αγώνας που παίχτηκε ποτέ· οι αθλητές που μάτωσαν τα σκουφάκια τους στην ολυμπιακή πισίνα τότε, θεωρούνται ακόμη και σήμερα ήρωες στην χώρα τους. Ήταν μία ελάχιστη εκδίκηση για την εξέγερση του 1956 που κατέπνιξαν οι Σοβιετικοί. Από εκείνη όμως τη χρονιά και για πολλές δεκαετίες η Ουγγαρία έχασε την όποια αυτονομία της. Κάποια χρόνια αργότερα, το 1968, θα ερχόταν και η σειρά της Τσεχοσλοβακίας. 


φωτογραφίες © Getty Images

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Το μαγικό άγγιγμα του Luka Modric

Ο Κροάτης μαέστρος μάγεψε για ακόμη μία φορά στο EURO.

Γραφει Μπαμπης Δουκας

Οι απίστευτες ιστορίες του Νίκου Αλέφαντου

Ο δημοφιλής προπονητής ποδοσφαίρου έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, ακριβώς έναν χρόνο πριν.

Γραφει Γιαννης Σπανος

Zinedine Zidane: Ο παντοτινός ηγέτης

Η θριαμβευτική καριέρα του ως παίκτης και προπονητής αλλά και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του ιδιοφυούς Γάλλου, που κλείνει τα 49.

Γραφει Μπαμπης Δουκας

Ο Manuel Neuer και το πρόβλημα με την UEFA

Για ακόμη μία φορά, η UEFA αποφάσισε να αυτο-γελοιοποιηθεί.

Γραφει Μπαμπης Δουκας

Pete Maravich, μοναδικός στο είδος του

Ένας από τους πιο χαρισματικούς παίκτες που είδε ποτέ το ΝΒΑ, ήρθε στη ζωή μία ημέρα σαν σήμερα, το 1947.

Γραφει Μπαμπης Δουκας

Μετά το χέρι Του, ο Θεός απέδειξε ότι έχει και πόδια

Μία ημέρα σαν σήμερα, το 1986, ο Diego Maradona πέτυχε στα γήπεδα του Μεξικού τα δύο πιο διάσημα γκολ της ποδοσφαιρικής ιστορίας.

Γραφει Μπαμπης Δουκας