Το μουσικό μανιφέστο του Kendrick Lamar

Here Comes the Hotstepper. O Kendrick Lamar ήρθε ήδη και η ατάκα του Ini Kamoze του ταιριάζει γάντι. Ένα χρόνο παραπάνω να καθυστερούσε να κυκλοφορήσει το Mr. Morale and the Big Steppers, θα ισοφάριζε το εσκεμμένο χρονικό κενό της Adele μεταξύ των albums της. Μεταξύ μας, τέτοιου είδους "διαλείμματα" για δίσκους που a priori χαρακτηρίζονται ως πολυαναμενόμενοι δεν λειτουργούν προς όφελος των καλλιτεχνών, ειδικά αν έχει προηγηθεί τεράστια επιτυχία. Οι προσδοκίες αβγατίζουν, η πίεση για να τις ξεπεράσουν επίσης και όσο περνάει ο καιρός, ναι μεν ο μύθος χτίζεται, αλλά κανείς δεν εγγυάται πως η ετυμηγορία θα είναι υπέρ τους. Ειδικά σε καιρούς social media που ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, τα άκριτα "πολύ κακό για το τίποτα" καταλογίζονται ελαφρά τη καρδία. 

>Διάβασε ακόμη: Πολυαναμενόμενα albums της φετινής χρονιάς

Αντίστοιχα, τέσσερις ημέρες με το Mr. Morale and the Big Steppers στο repeat είναι μάλλον αρκετές για να έχουμε μία συνολική εικόνα. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να βγάλουμε άκρη, ανέκαθεν θεωρούσα παντελώς ανούσια τα κείμενα (που βλέπουμε κατά κόρον σε ξένα ΜΜΕ και) που σχολιάζουν κάθε track ξεχωριστά, λες και όλοι τα ίδια πράγματα σκεφτόμαστε όταν ακούμε ένα κομμάτι.

Δίνοντας συγκεκριμένες κατευθύνσεις, καλουπώνεις το ταξίδι που κάνει ο κάθε ακροατής μέσω της μουσικής. Ειδικά ο Lamar, είναι ξεκάθαρο πως λειτουργεί εντελώς εκτός πλαισίου, η μαγεία με εκείνον είναι ότι δεν κατηγοριοποιείται εύκολα. Στη δική του περίπτωση λειτουργεί κατακτώντας την πλειοψηφία. Ποιος θα πει αβίαστα, "δε μου αρέσει ο Kenny", τη στιγμή που ανάμεσα σε 18 τραγούδια όλο και κάτι θα βρει για να groovάρει; Για να σε προλάβω, δεν είναι θέμα ποσότητας, αλλά ποικιλίας.

Ένα πραγματικό μουσικό μανιφέστο

"We may not know which way to go on this dark road", διατείνεται λυρικά το Count me Out. Κάπου διάβασα πως ο Lamar σε αυτόν το δίσκο εκφράζει μουσικά με την έννοια της διπλής συνείδησης του ιστορικού-ακτιβιστή W.E.B. DuBois. Διατυπώνει την αίσθηση ότι όλοι έχουμε την τάση να κοιτάμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων και καταλήγουμε να μετράμε ψυχές και αξίες με ένα είδος διασκεδαστικής περιφρόνησης παύλα οίκτου: "Είμαστε δύο αντιμαχόμενα ιδανικά σε ένα σκοτεινό σώμα". Το 5ο κατά σειρά studio album του Kenny βασίζεται όντως σε έναν βαθύ στοχασμό, σφυρηλατημένο μέσα από μία φιλελεύθερη θητεία Obama και κατακερματισμένο από την αιτία που έδωσε βήμα στο κίνημα #BlackLivesMatter να υψώσει ανάστημα. 

Το κύκνειο άσμα του με την υπογραφή της δισκογραφικής Top Dawg Entertainment, το Mr. Morale and the Big Steppers μοιράζεται ισομερώς ανάμεσα στο The Big Steppers (η ηθική διαφθορά της κουλτούρας) και το Mr. Morale (η ηθική διαύγεια της συνείδησης). Όπως αμέτρητοι προφήτες, φιλόσοφοι και ιεροκήρυκες πριν από αυτόν, ο Lamar μας αναγκάζει να αναλογιστούμε πώς μπορούμε ποτέ να φιλοδοξούμε να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας σε μια κοινωνία που στην πραγματικότητα επιβραβεύει πολλές από τις χειρότερες παρορμήσεις μας.

Κατά τη διάρκεια των 18 κομματιών και της διάρκειας των 73 λεπτών του δίσκου επικεντρώνεται όμορφα και ευφυώς στο ερώτημα πώς μπορεί ποτέ κανείς να ελπίζει να ζήσει μια δίκαιη ζωή σε έναν απίστευτα όλο και πιο κακό κόσμο. Με ωμή ειλικρίνεια, απόλυτη διαφάνεια και αδιαπραγμάτευτη ευαισθησία, ο Lamar βιώνει όπως όλοι μας την ασχήμια γύρω του και αποκαλύπτει πολλά από τα σημάδια που έχει προκαλέσει στην πληγωμένη ψυχή του. Όμως, καθώς το album ξεδιπλώνεται, αναγκαζόμαστε να αναρωτηθούμε μαζί του, πόσες από αυτές τις πληγές έχουν προκληθεί από εμάς τους ίδιους. 

Τροφή για σκέψη

Τι του συνέβη; Μεγάλωσε #διπλής. Στα 35 του, είναι πατέρας δύο παιδιών, σταρ, επιχειρηματίας, καθώς και κάτοχος βραβείων Grammy και Pulitzer. Μουσική ενηλικίωση λέγεται, σε συνδυασμό με επιδραστικά παραδείγματα, όπως αυτό του Childish Gambino. Όσοι τον αγαπούν, (μεταξύ άλλων) είναι για το θράσος του που θυμίζει Eminem και τη μελωδικότητά του που δε λείπει ποτέ, ακόμη κι από την πιο low στιγμή του. 

Παρεμπιπτόντως, μέχρι στιγμής, ό,τι έχουμε ακούσει από τον Kenny ξεχωρίζει για την κορυφαία ακουστική του παλέτα και τη συνολική του παραγωγή. Το Mr. Morale and the Big Steppers προφανώς δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο της ποιότητας, όμως, αποτελεί μία κατηγορία από μόνο του. Όταν βρισκόταν ακόμη στα σκαριά, φήμες τον ήθελαν να ετοιμάζει κιθαριστικό πρότζεκτ στα χνάρια των Lil' Wayne και Juice WRLD. Στο άλλο άκρο, στα αυτιά μας είναι σαφές ότι ηχεί πιο soul από ποτέ. Curtis Mayfield, Sly Stone, Donny Hathaway, the Stylistics, και Marvin Gaye -ειδικά ο τελευταίος με το sample του I Want You στο The Heart Part 5- λογικά θα ήταν πολύ υπερήφανοι. 

>Διάβασε ακόμη: Τα μουσικά φεστιβάλ του 2022

Σε έναν κόσμο γεμάτο με το μονότονο και απειλητικό ήχο του mumble rap, ο Lamar προκαλεί συνεχώς τους ακροατές να χωνέψουν τον πολυεπίπεδο προαναφερθέντα λυρισμό του, ο οποίος τοποθετείται μέσω συνθέσεων με ορχηστρικά έγχορδα και όχι trap drums. Αν σκεφτεί κανείς το σημερινό τοπίο της ποπ μουσικής ως έναν αγώνα δρόμου, οι περισσότεροι καλλιτέχνες της γενιάς του μόλις και μετά βίας προπονούνται για να τρέξουν σε μία σκυταλοδρομία από singles. Ο Lamar από την άλλη, αποδεικνύεται έμπρακτα πως προτιμά να είναι υπερμαραθωνοδρόμος.

We see what you did there, Kenny. Και μας άρεσε. 

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

 

 

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr