Η εκθαμβωτική καριέρα του Joe Pesci που διακόπηκε ξαφνικά

Ανήμερα των 77ων γενεθλίων του, ο Αμερικανός ηθοποιός διεκδικεί το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του.

Γράφει: Μπάμπης Δούκας 09 Φεβρουαρίου 2020

Η καριέρα του Joe Pesci διήρκεσε ουσιαστικά μόλις 23 χρόνια και αυτό δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί να εξηγήσει κάποιος. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 3 δεκαετίες, ώστε ο 77χρονος σήμερα ηθοποιός να ξεκινήσει την υποκριτική του δράση, αφού προηγουμένως είχε ζήσει μία άλλη, διαφορετική ζωή. Κατά τη διάρκεια των 60s εργάστηκε ως μπαρμπέρης, την ίδια στιγμή που έκανε τις προσπάθειές του για μία καριέρα στη μουσική, παίζοντας κιθάρα σε διάφορες μπάντες, ενώ το 1968 κυκλοφόρησε το πρώτο του solo album με τίτλο Joe Sure Can Sing!, στο οποίο συστηνόταν ως Joe Ritchie.

Στο χώρο της ηθοποιίας εισήλθε το 1976, με το The Death Collector του Ralph De Vito. Η παρουσία του σε αυτό προσέλκυσε την προσοχή του Martin Scorsese και κάπως έτσι ξεκίνησε η δεύτερη ζωή του. 

Η εκθαμβωτική καριέρα του Joe Pesci που διακόπηκε ξαφνικά

Ο Joe Pesci, γέννημα-θρέμμα του Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ -γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1943-, έχει ρίζες από το Τορίνο, από όπου οι Ιταλοί μετανάστες γονείς του ταξίδεψαν στο Μεγάλο Μήλο. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ιταλική καταγωγή του ήταν εκείνη που τον βοήθησε να γίνει αμέσως συμπαθής μεταξύ των παρόμοιου origin story ηθοποιών και σκηνοθετών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Martin Scorsese, Robert De Niro, John Turturro και Al Pacino.

O Pesci εξελίχθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα ένας ηθοποιός για τα πάντα. Ένας κατάλληλος τύπος για κάθε είδος ρόλου - μέχρι το 1999, όταν και αποφάσισε να αποσυρθεί για να επικεντρωθεί περισσότερο στη μουσική. Ο κινηματογράφος ωστόσο δεν έπαψε στιγμή να τον λατρεύει και υπάρχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι γι' αυτό: Διαθέτει τη φιγούρα και το γέλιο κάποιου που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι θείος σου ή παιδικός σου φίλος. Να σου μιλήσει εγκάρδια και να φαίνεται ανεπιτήδευτα καλοσυνάτος. Και έπειτα, για λόγους που ούτε καν είχες φανταστεί, να τραβήξει τη σκανδάλη. Είναι οικείος, και αστείος, την ίδια στιγμή που μπορεί να αποβεί θανατηφόρος. Η ίδια η ιταλική Μαφία προσωποποιημένη.

ΤΖΟ ΠΕΣΙ 2

Ο Scorsese τον ήθελε όσο κανέναν άλλο στο καστ για το "Οργισμένο Είδωλο", παρότι είχε ήδη στη διάθεσή του τον Robert De Niro για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο θρυλικός σκηνοθέτης γνώριζε ακριβώς πώς να αξιοποιήσει το ποικίλο ταλέντο του. Ένα είδος προσιτής πολυτέλειας. Αυτό ήταν στο prime του ο Pesci, για κάθε σκηνοθέτη που επέλεγε να συνεργαστεί μαζί του. Ένας χαρακτήρας τόσο ευπροσάρμοστος που δεν ήξερες πού ξεκινά ο ρόλος και πού ο ίδιος ο Pesci. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο πρότυπο στο οποίο έμοιαζε να ταιριάζει απόλυτα ή πιο ορθά, να γεννήθηκε στο πλαίσιο αυτού: Ο Ιταλο-αμερικανός μαφιόζος. Το έκανε για τον Scorsese (Goodfellas, Casino), το έκανε για τον Coppola (στο δεύτερο μέρος του "Νονού"), το έκανε για τον Sergio Leone ("Κάποτε στην Αμερική"), το έκανε ακόμη και για τον Michael Jackson (Moonwalker). Και έπειτα ήρθε το "Φονικό Όπλο 2" και τα άλλαξε όλα, αναδεικνύοντας το πραγματικά σπουδαίο χάρισμα του Joe Pesci στην κωμωδία. 

Ακόμη κι όταν αναγκάστηκε να "θυσιαστεί" μαζί με τον Daniel Stern, υπομένοντας τα βασανιστήρια του Macaulay Culkin, στις δύο ταινίες του "Μόνος στο Σπίτι", το έκανε σχεδόν με τους δικούς του όρους. Παρεμπιπτόντως, αυτές ήταν και οι δύο μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στις οποίες συμμετείχε. Το Όσκαρ βέβαια -Β' Ανδρικού Ρόλου- προέκυψε από το ρόλο του Tommy DeVito στο Goodfellas.

ΤΖΟ ΠΕΣΙ 1

Από το 1998 με το "Φονικό Όπλο 4" και ύστερα, ο Joe Pesci επέλεξε να απέχει κινηματογραφικά με εξαίρεση τις τρεις ακόλουθες ταινίες: The Good Shepherd (2006) του Robert De Niro, Love Ranch (2010) του Taylor Hackford και το φετινό The Irishman του Martin Scorsese για το οποίο είναι υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.

Στην τελευταία ταινία του σκηνοθέτη που τον πίστεψε όσο κανείς άλλος, ενδύεται τον πιο περίπλοκο αλλά και πλήρη ρόλο της καριέρας του. Ο Russell Bufalino παρότι είναι κι αυτός ένας Ιταλο-αμερικανός μαφιόζος, έχει μεγάλες διαφορές σε σχέση με όλους τους προηγούμενους του είδους, καθώς τον καθοδηγεί η φιλία, η μνήμη ή ακόμη και ο φόβος.

Το The Irishman είναι μία ωδή στο ίδιο το genre του crime cinema και από αυτό, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να απουσιάζει ο πιο άξιος εκπρόσωπός του. Η εξαίρεση που έκανε ο Pesci γι' αυτό ήταν υποχρεωτική.

Από: Esquire IT

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Ταινίες

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Τα εναλλακτικά Όσκαρ του Esquire

Οι κατηγορίες των χρυσών αγαλματιδίων όπως θα έπρεπε να είναι και οι δικοί μας νικητές και χαμένοι, λίγο πριν την 92η τελετή απονομής.

Oscars 2020: Τα "Παράσιτα" έγραψαν ιστορία

Η μεγάλη ανατροπή έγινε και η νοτιοκορεατική ταινία του Bong Joon Ho θριάμβευσε στην 92η τελετή απονομής των χρυσών αγαλματιδίων.